در بلند گفتن بسم اللَّه الرحمن الرحيم
[ 387 ] ابو هارون مىگويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : اينان [ اهل سنّت ] بسم اللَّه الرحمن الرحيم را [ به هنگام قرائت حمد و سوره در نماز ] پنهان مىكنند [ اصلا نمىخوانند يا آهسته مىگويند ] . پس به خدا چه نامهاى نيكى را پنهان مىكنند . هر گاه پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به خانه خود در مىآمد و قريش براى ديدن ايشان اجتماع مىكردند حضرت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بسم اللَّه الرحمن الرحيم را آشكارا مىخواند و صداى خود را بدان بلند مىكرد و قريش كه آن را مىشنيدند مىگريختند و لذا خداوند عزّ و جلّ در اين باره نازل فرمود : وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً « 1 » .
عكس العمل امام صادق عليه السّلام هنگام بردن نام رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نزد ايشان
[ 388 ] ابو هارون مكفوف مىگويد : هر گاه نام پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نزد امام صادق عليه السّلام برده مىشد آن حضرت مىفرمود : پدر و مادر و خويش و عشيرهام فداى او باد ، شگفتا از عربها چگونه ما را بر سر خود نمىنهند در حالى كه خداوند عزّ و جلّ در كتابش مىفرمايد : وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها « 2 » ، پس به بركت وجود