فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ
. . . « 1 » ، فرموده است : اينان مردم يكى از شهرهاى شام بودند و شمارشان هفتاد هزار تن بود كه در هر فصلى از فصول مختلف طاعون بديشان وارد مىشد ، و همين كه در مىيافتند طاعون بديشان وارد شده است ، توانگرانى كه قدرتى داشتند از شهر بيرون مىرفتند و كم توشهگان از سر ناچارى در آن جا مىماندند ، و لذا بيشتر كسانى كه مانده بودند مىمردند ، و مرگ و مير در ميان كسانى كه بيرون رفته بودند كمتر بود ، از اين رو آنها كه بيرون مىرفتند مىگفتند : راستى اگر ما در شهر مانده بوديم مرگ و ميرمان زياد مىشد ، و آنان كه مانده بودند مىگفتند : براستى اگر ما نيز بيرون مىرفتيم افراد كمترى از ما مىمردند ، و از همين رو بر آن شدند تا اگر اين بار نيز طاعون آمد همين كه آن را دريافتند همگى با هم از شهر برون شوند ، و چنين نيز كردند ، و همين كه ورود طاعون را دريافتند از شهر خارج شدند و از ترس مرگ از طاعون فرار كردند و تا آن گاه كه خدا مىخواست در شهرها گردش كردند ، تا آنكه به شهرى ويران برخوردند كه ساكنان آن اين شهر را وانهاده بودند و طاعون آنها را از ميان برده بود . بدان جا كه رسيدند فرود آمدند ، و چون بارهاى خود را گشودند و آرامش يافتند خداى عزّ و جلّ بديشان فرمود : همگيتان بميريد . آنها همگى در همان لحظه مردند و اسكلتهايى گشتند كه رخ مىنمودند . اينان بر سر راه گذر كاروانيان بودند ، رهگذران استخوانهاى آنان را از كنار راه دور كردند و همه را در يك جا گرد آوردند . پس از اين ماجرا يكى از پيامبران بنى اسرائيل به نام حزقيل از آن جا گذشت و چون آن استخوانها را ديد آب در ديده گرداند و گريست .
او گفت : پروردگارا ! اگر بخواهى اينها را هم اينك زنده مىگردانى چنان كه آنها را ميراندى تا شهرهايت را آباد كنند و از بندگانت فرزند آرند و همراه ديگر خلاقيت كه پرستشت مىكنند تو را بپرستند . خداى متعال به او وحى فرمود : آيا دوست دارى آنها زنده شوند ؟
عرض كرد : آرى ، بار خدايا ! آنها را زنده كن . خداى عزّ و جلّ به دو وحى فرمود كه چنين و چنان بگو . او نيز همان را بر زبان جارى كرد كه خداى عزّ و جلّ به او دستور داده بود .
هامش
( 1 ) « آيا آن هزاران تن را نديدهاى كه از بيم مرگ ، از خانههاى خويش بيرون رفتند ، پس خدا به آنها گفت :
بميريد . آن گاه همه را زنده ساخت » ( سورهء بقره / آيهء 243 ) .