اگر از علمى كه پدرت تو را بدان اختصاص داده چيزى را آشكار كنى خواهم كشت .
و اين چنين هبة اللَّه و نسل او علم و ايمان و اسم اكبر و ميراث نبوّت و نشانههاى دانش پيامبرى را پنهان مىداشتند تا خدا نوح را مبعوث كرد ، و وصيّت هبة اللَّه هنگامى آشكار گشت كه در وصيّت آدم عليه السّلام نگريستند و نوح را پيامبرى يافتند كه آدم عليه السّلام به ظهور او بشارت داده بود و به او گرويدند و از او پيروى كردند و او را تصديق نمودند ، و آدم عليه السّلام به هبة اللَّه وصيّت كرده بود كه با اين وصيّت در سر هر سالى تجديد بيعت كند و اين روز براى آنها عيد باشد و نوح و زمان او را به خاطر بياورند ، همچنين در وصيّت هر پيامبرى رسيده است تا آنكه خدا محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را مبعوث كرد و ايشان نوح را با علمى كه نزد ايشان بود شناختند و اين است مفهوم سخن خداوند عزّ و جلّ :
لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ
. . . « 1 » ، و پيامبرانى كه از آدم تا نوح ظهور كردند پنهان بودند و به همين سبب در قرآن نامى از آنها به ميان نيامده است و چونان پيامبران ديگر به نام آنها تصريح نشده است ، و اين است سخن پروردگار كه فرمود :
وَ رُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ
« 2 » يعنى چنان كه از پيامبران عيان نام بردهام از اين پيامبران پنهان نام نبردهام .
پس نوح در ميان مردمش نهصد و پنجاه سال بزيست و در پيامبرى او هيچ كس ، با وى مشاركت نداشت ، ولى او قدم به ميان قومى نهاد كه پيامبران ميان او و آدم را تكذيب مىكردند . و اين است فرمودهء خداوند كه :
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ
« 3 » يعنى پيامبران ميان او و آدم عليه السّلام تا آنكه سخن پروردگار بدين مىرسد :
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
« 4 » . و چون زمان پيامبرى نوح سپرى گشت و روزگارش پايان يافت خداوند عزّ و جلّ به او وحى فرستاد كه : اى نوح ! همانا پيامبرى تو سپرى گشت و روزگارت پايان
هامش
( 1 ) « همانا نوح را به سوى قومش فرستاديم » ( سورهء اعراف / آيهء 59 ) .
( 2 ) « و پيامبرانى [ را فرستاديم ] كه در حقيقت [ ماجراى ] آنان را قبلا بر تو حكايت نموديم ؛ و پيامبرانى [ را نيز برانگيختهايم ] كه [ سرگذشت ] ايشان را بر تو بازگو نكردهايم » ( سورهء نساء / آيهء 164 ) .
( 3 ) « قوم نوح ، پيامبران را تكذيب كردند » ( سورهء شعراء / آيهء 105 ) .
( 4 ) « و در حقيقت ، پروردگار تو همان شكست ناپذير مهربان است » ( سورهء شعراء / آيهء 122 ) .