او دو قلو زادند ، سپس آدم به هابيل و قابيل دستور داد تا قربانى كنند . هابيل گلهدار بود و قابيل برزگر . هابيل بهترين قوچ گلهء خود را قربانى كرد و قابيل از زراعت نامرغوب خود به قربانگاه برد . قربانى هابيل پذيرفته افتاد و از قابيل نه ، و اين است مفهوم فرمودهء پروردگار كه :
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ
« 1 » . پذيرفته شدن قربانى به اين بود كه آتش آن را مىبلعيد .
پس قابيل آتشكدهاى بساخت و او نخستين كسى بود كه آتشكده برپا كرده و با خود گفت : من اين آتش مقدّس را خواهم پرستيد تا قربانى مرا نيز بپذيرد . سپس ابليس ملعون نزد او آمد در حالى كه همچون خون در رگ انسان مىدويد . او گفت : اى قابيل ! قربانى هابيل پذيرفته افتاد و از تو نه . پس اگر او را زنده بگذارى نژادى آرد كه بر نژاد تو ببالد و خواهند گفت : ماييم فرزندان كسى كه قربانيش پذيرفته افتاد ، پس او را بكش تا نژادى نياورد كه بر نژاد تو ببالد ، و او هم هابيل را بكشت ، و چون نزد آدم عليه السّلام برگشت آدم عليه السّلام به او گفت : اى قابيل ! كجاست هابيل ؟ قابيل گفت : او را در جايى جستجو كن كه قربانى داديم .
آدم عليه السّلام بدان جا رفت و هابيل را كشته يافت و گفت : اى زمين ! نفرين بر تو كه خون هابيل را پذيرفتى . آدم عليه السّلام چهل شب بر مرگ هابيل گريست و سپس از پروردگار فرزندى طلب كرد و خداوند به او پسرى بخشيد كه او را هبة اللَّه ناميد ، زيرا خداوند او را با خواهرش دو قلو به او بخشيد . پس چون دوران پيامبرى آدم سپرى گشت و عمرش به پايان رسيد خداوند عزّ و جلّ به او وحى كرد كه : اى آدم ! بتحقيق دوران پيامبرى تو به سر رسيده است و روزگارت پايان گرفته است ، پس علم و ايمان و نام اكبر و ميراث علم و نشانههاى دانش پيامبرى ، را نزد فرزندت هبة اللَّه قرار ده كه من علم و ايمان و نام اكبر
هامش
( 1 ) « و داستان دو پسر آدم را به درستى بر ايشان بخوان ، هنگامى كه [ هر يك از آن دو ] قربانيى پيش داشتند . پس ، از يكى از آن دو پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد . [ قابيل ] گفت : حتما تو را خواهم كشت . [ هابيل ] گفت : خدا فقط از تقوا پيشگان مىپذيرد » ( سورهء مائده / آيهء 27 ) .