دوستى پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و خاندان او
[ 35 ] بريد بن معاويه مىگويد : در خدمت امام باقر عليه السّلام بودم و آن حضرت عليه السّلام در چادرش تشريف داشتند كه در منى برپا بود . امام عليه السّلام نگاهى به زياد اسود كرد كه پاهايش از بن بريده شده بود و حضرت عليه السّلام براى او محزون شد و فرمود : چرا پاهايت چنينند ؟ او عرض كرد : من با شتر جوان و لاغرى كه داشتم به مكّه آمدم و بيشتر راه را براى رعايت حال آن ، پياده پيمودم . امام عليه السّلام براى او غمگين شد و در اين هنگام زياد گفت : من غرق گناهم تا جايى كه مىپندارم هلاك شدهام ، به ياد دوستى شما افتادم و اميد نجات يافتم و گره دلم گشوده گشت . امام باقر عليه السّلام در پاسخ فرمود : مگر دين جز دوستى است خداوند سبحان مىفرمايد : حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ « 1 » ، قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ « 2 » ، مردى نزد پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آمد و عرض كرد : يا رسول اللَّه ! نمازگزاران را دوست دارم ولى خود نماز نمىخوانم و روزه گيران را دوست دارم ولى خود روزه نمىگيرم . پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : تو با همان كسانى هستى كه دوستشان دارى و از آن توست هر چه به دست آورى سپس امام عليه السّلام ادامه داد : چه مىجوييد و چه مىخواهيد ؟ همانا كه اگر يك هراس آسمانى در رسد هر گروهى به پناهگاه خود روى آورند و ما به پناهگاه پيامبر مىگراييم و شما به پناهگاه ما .