كه در نمله و نار فارسى مذكور شده طلا نمايند و من بعضى مردم بلغمىمزاج را در هر ماه دو سه نوبت مسهل حمپال مىدادم و بسى نافع بود و بعضى را بعد از مسهل مداومة معجون سيماب فرمودم صحت يافتند بعضى از اطبا را ديدم كه بعد از روغن آبله ماليدن سه شبانه روز عرق مىفرمايد و در آن اثنا غذاهاى لطيف و پر قوت از مرقها مىدهند يك نوبت در روزى يك نوبت شربت مذكور بعد از آن ملين مىدهند و اين خالى از ضررى نيست و مدت اين مرض چون دراز است برفق و مدارا و تنقيه بدفعات و پرهيز با مراعات قوت واجب بود معجون سيماب بگيرند سيماب ده درم سفوف مقوى پنج درم حنا و فلفل و زنجبيل از هر يك دو درم كوفته و بيخته سيماب را با آنها بكش و بعسل
و شربت ليمو معجون ساز شربتى به قدر نخودى بسفوف مقوى دارچينى رازيانه مصطكى بالسويه كوفته و بيخته نگاه دارند اين است تمام كلام بهاء الدوله حقير گويد اين نسخه حب معجون مجربان مشهور روم و فرنگ و هند است و در باقى بلاد نيز انتشار يافته و اگر خواهند معجون شير مىتوان كرد اما بمذاق حقير اگر در روغنها كنند و از آن طلايى
آتشك ( فارسى ) — صفحة 44
مساهمون: عماد الدين محمود بن مسعود شيرازى
ص٤٤