و گشته بوى داران شير ناخوش * كه پيش آيدْتْ تن زو باز تركش
كزو خوردى تبه گردَدْتْ معده * و هيضه گردد آن كو هرچ خورده
( 3858 و 3759 )
3 - استعمال واو عاطفه در ابتداى اشعار و مصراعها :
ور طلى راست از سماق بايد * گر از سماق كم باشد بشايد
( 1696 )
* * *
دقيق حمص و از تخم پياز آر * و تخم بادِيان با او بساز آر
( 1705 )
و پيه بط و موم زرد بايد * وز وفا لختكى با او بشايد
( 2554 )
4 - آوردن « الف » اطلاق در قافيه ؛ مانند : كامكارا - نگارا - روزگارا - چهارا - تماما - كاما - گلابا - آفتابا - بكارا - قرارا - كارا - خوارا - خوابا :
خداى غيب دان و كامكارا * ز نطفه آفريدست اين نگارا
( 142 )
برين اشكال باشد روزگارا * پديد است اندرو طبع چهارا
( 173 )
ز سى و پنج تا شصت تماما * ز سودا بين همه سلطان و كاما
( 344 )
بينبويانش كافور و گلابا * مگر كم شود زخم آفتابا
( 929 )
گر اين تدبير دارد كس بكارا * ز درد گوش يابد او قرارا
( 1361 )
و گر يا بى ز ترياك چهارا * بخور گو تاش بهتر شود كارا
( 3620 )