عليه و سلم ) توقيت « 1 » نفرموده و تعيين ننموده است و گفته است ( صلى اللّه عليه و سلم ) كذب الوقّاتون يعنى دروغ گفتهاند وقت قراردهندگان .
و در آنچه ذكر كرده است او را محى « 2 » الدين عربى « 3 » در تفسيرش كفايتى است و شنيدهام من از ثقه « 4 » [ اى ] كه مصاحبت كرده بود احمد بن ادريس « 5 » را 14 سال . و گفته بود شنيدهام از او ، كه مىگفت نوشتهام من در مهدى چهار نسخه از نسخههاى اهل اللّه را .
و گفته بود زود باشد [ كه ] بيرون بيايد از جهتى كه نمىشناسند آن جهت را و از حالى كه انكار مىكنند آن حال را و به درستى كه من دانا نبودم به اين امر تا هجوم آورده شد بر من از جانب خدا و رسولش از غير استحقاقى از براى من به اين امر .
پس امر خدا مطاع است و او بهجا مىآورد آنچه مىخواهد و اختيار مىكند و حكم پيغمبر او ( صلى الله عليه و سلم ) مانند حكم او است و چونكه بسيار شدند امرها و بشارتها از براى من در اين امر ، اطاعت كردم از جهت ايستادن به سبب امر خدا .
و به تحقيق كه بودم من قبل از اين « سعىكننده در زنده كردن دين » و « راست نمودن سنت و طريقت او » و نيست « حول » و « قوتى » مگر به خدا .
و بايد معلوم بوده باشد در نزد شما ، اينكه من از نسل رسول خدا ( صلى اللّه عليه و سلم ) [ هستم ] و پدر من سيد حسينى است از جانب « پدرش » و « مادرش » . و مادرم همچنين است از جهت مادرش و پدر او عباسى است و از براى من نسبت است به
هامش
( 1 ) . توقيت( towqit )، تعيين وقت .
( 2 ) . در اصل : محيى
( 3 ) . محى الدين عربى ، مكتى به ابو بكر ، مشهور به ابن العربى ، از بزرگان عرفا و مشايخ صوفيه ، كه در 560 ه . ق . در مرسيهء اسپانيا زاده شد و پس از 78 سال عمر در 638 ه . ق . در شهر دمشق دار فانى را وداع گفت .
داراى تأليفات فراوان در عرفان است ، از جمله : 1 . تجليات عرائس الفصوص فى منصات الحكم الفصوص 2 .
الفتوحات المكيه فى معرفة اسرار الملكيه . ( فرهنگ فارسى معين ، 6 / 5162 ) .
( 4 ) . مرد معتمد ، امين ، طرف اطمينان .
( 5 ) . ابو العباس احمد بن ادريس حسنى ، مفسر ، محدث و صوفى فاسى ، رييس طريقه ادريسيه .
( 1172 - 1253 ه . ق . / 1759 - 1837 م . ) كه نسب وى از طريق ادريس بن عبد الله محض به امام دوم شيعيان اماميه مىرسد . وى در روستاى « ميسور » در نزديكى « فاس » كشور پادشاهى مراكش زاده شد . به مكه سفر كرد و 14 سال در آنجا اقامت گزيد و با دانشمندان مذاهب مختلف اسلامى آشنا گرديد و با آنان به بحث و تبادل نظر پرداخت و براساس بينش وحدتگرايانه صوفيانهاش كوشيد تا اختلاف نظرهاى فرق مختلف اسلامى را كاهش دهد . او در مراكش و يمن از شهرت و نفوذ قابل توجهى برخوردار بود و از وى ستايشهاى بسيار شده است . آثار او عبارتند از : 1 . السلوك 2 . المحامد الثمانيه 3 . روح السنة 4 . رسالة القواعد 5 . كيمياء اليقين . ( حسن يوسفى اشكورى . ابن ادريس . « دائرة المعارف بزرگ اسلامى » ، جلد 2 ؛ نقل از سايت اينترنتى مركز د . ب . ا . ) .