سلطان سعيد رسيدند بنفس و ذات مبارك خويش استقبال كرد و در دلدارى و غريب نوازى بنهايتى رسيد كه چندان احترام در حقّ هيچ آفريده كسى را ميسّر نشد و آنچه سلطنت او بود از تعهّد و تفقّد كرامت فرمود و اهل مازندران در خوارزم چنان مشهور شدند كه اگر كمتر شاگرد پيشه بهتر كسى را دستار ربودى زهرهء آن نبود التفات به دو كنند يا زجر و منع روا دارند ، و مدّت هشت ماه ايشان را باعزاز آنجا بازگرفت و ترتيب جهاز فرمود و با امراى كبار و والدهء دختر اميد داد كه هردو را گسيل كنم تا اتّفاق افتاد كه ملك دينار غزاز كرمان و آن حدود بگرگان افتاد با هفت هزار سوار و جملهء تركمانان به دو پيوستند ، پيش شاه اردشير فرستاد كه براى خدمت و بندگى تو بدين طرف آمدم اگر اجازت باشد بيايم و پايهء تخت بوسم ، شاه ببرنمهر رستاق و استرآباد مثال فرمود تا او را و حشم او را علوفه دهند و تيمار دارند و اجازت داد كه بيايد و خدمت ما دريابد ، او را بر آن داشتند كه البتّه ترا نبايد شد كه هرگز اجازت بازگشت نيابى ، ملك دينار چون از طاعت شاه و اصفهبد دل برگرفت ولايت را بتاراج و غارت نهاد و مردم بيرون تميشه با احكام و معاقل پناه دادند و لشكر اصفهبد بتميشه رسيد ، و در اين تاريخ عزّ الدّين گرشاسف بكشواره اسفهسلّار بود ، با حشم ملك دينار بس نيامد و ايشان تا بحدّ گنجينه تاختن مىآوردند تا اين خبر بسلطان رسيد ، بايى ركابدار گفتند مجمزّى بود از آن شاه كه سالك طريق خوارزم بود ، بدست آن چيزى نبشت كه البتّه تو حشم خويش بسر ايشان نفرستى تا من فلان روز بگرگان از پس او درآيم و تو از پيش ، چنان سازيم كه يك آفريده از ميان ايشان نرود چه اگر تو بر او تازى از حشم تو گريخته به اطراف عالم معرّت ايشان باقى باشد ، اين مجمّز به راه آبسكون بر ملك دينار افتاد ، او را بگرفتند و نبشته بازستده و يك نيمه گردن او زده و معلوم ايشان شد كه سلطان كدام روز بديشان خواهد رسيد ، از آن ولايت كوچ كردند و بمرو و سرخس رسيده تا بمدّت هفت روز چون سلطان از خوارزم بگرگان رسيد ايشان را نيافت و اصفهبد از رسيدن او واقف گشت ، اصفهبد شهريار بن خرشيد ممطير را با تحف و هدايا به خدمت او فرستاد ، چندان اسباب تجمّل و آلات سفر با خويشتن همراه كرد كه لشكر خوارزم از آن در تعجّب ماندند و در آن تاريخ در ولايت ايشان آن رسم نبود ، و شاه مثال داد تا از
تاريخ طبرستان ( فارسى ) — صفحة قسم دوم 137
مساهمون: عباس إقبال آشتياني
صقسم دوم ١٣٧