و با اين ضلالت كه طلب سعادت آخرت ميكرد شب آدينهء دوازدهم رمضان سنهء خمس و ثمانين و اربعمايه بحدود نهاوند در منزلى كه آن را سحنه خوانند به شكل صوفى پيش محفّهء نظام الملك رفت و بعد از افطار در محفّه از بارگاه با خرگاه حرم ميشد ، كاردى برو زد و شهيد گردانيد و نظام الملك اوّل كسى بود كه فدائيان بكشتند . سلطان جلال الدّين ملكشاه از اين حال متفكّر شد و در انديشه و تدبير استيصال آن طايفهء طاغيه ايستاد امّا چون تقدير ديگر بود تدبير او فايده نكرد و خود روزگار سلطان به آخر رسيده بود و هم در آن مدّت از محلّ فناى دنيا بمقام بقاى عقبى نقل كرد و از وفات او تعويق در تدبير و قلع آن اباطيل مخاذيل افتاد « 1 » .
هامش
( 1 ) - قسمت افتادهء نسخهء الف از اوّل قسمتى است كه ما آن را بعنوان « قسم دوّم » آوردهايم تا اينجا يعنى قسمت الحاقى اين كتاب كه بشرح مذكور در پيش از كتب مختلفه و از مواضع سابقهء همين كتاب جمع آورى و غالبا به عين عبارت نقل شده بهمينجا ختم مىشود .