و ابو علىّ بن ابى الحسن « 1 » سيمجور وفائق خلاف كردند و خراسان درهم شد ، امير رضىّ بغزنين التجا بسبكتكين برد كه بعد از البتكين در غزنين قايم شده بود چنان كه در تاريخها مذكور و مسطور است تا امير سبكتكين لشكر آن نواحى جمع كرد و بدفع ابو على و فائق روى بنيشابور نهاد ، ابو على و فائق در پيش رفتند و بموضع بغشور « 2 » مصاف دادند ، در آن وقت قابوس اگرچه در دل ولاى سامانيان داشت امّا از روى ناچار پسر خود دارا را نزد ابو على فرستاده بود ، در وقت مصاف دارا از ابو على بگشت و با لشكر امير رضىّ پيوست و ابو على هزيمت يافت و امير سلطان محمود سبكتكين در آن نبرد دست بردها « 3 » نمود ، امير رضىّ سفهسالارى خراسان بامير محمود داد و سيف الدّوله لقب كرد و بلخ بسبكتكين داد و امير محمود در نيشابور بماند و امير رضىّ ببخارا بازگشت و سبكتكين بهرات رفت ، مدتّى برنيامد كه امير رضىّ وفات كرد و سلطان محمود خراسان با دست آورد و با ايلك خان موافق شد و بعزم ملاطفت او را ببخارا آورد و بغدر بعضى سامانيان را با دست گرفت و پسر امير رضى ابراهيم المنتصر را در بند آوردند و ديگران را بشمشير قهر بگذرانيدند و قوّت دولت محمودى در خراسان زياده شد ، منتصر از حبس ايلك خان بگريخت و خود را بخراسان افگند و هروقت بگوشهء ميزد و محمود را دلمشغولى ميداد تا آنكه قوّت زياده گرفت ، بنيشابور آمد ، سلطان بىهيچ توقّف از غزنين روى بنيشابور نهاد ، منتصر ازو بگريخت و بگرگان بشمس المعالى قابوس بن وشمگير پناه برد ، قابوس از آنجا كه فرط حشمت و جاه او بود مراعات او بيحدّ بجاى آورد و از خزائن و زرّادخانه و فرّاشخانه مبالغى كه لايق دانست مبالغتها كرد و ابو القسم سيمجور و ارسلان بالو با منتصر بودند هريك را بنعمتهاى فاخر نوازش كرد و گفت شما را مصلحت آنست كه دل از خراسان بركنيد كه سلطان محمود و ايلك خان هردو خصم قوىاند و شما را طاقت مقاومت ايشان نيست و پسر فخر الدّوله مجد الدّوله كودكست و ملك او بىنظام ، ملك رى بىزحمت مسلّم گردد تا بعد ازين چگونه شود ، چون خزانه بدست آيد و لشكر جمع گردد آن هنگام قصد خصم و خراسان بهتر پديد آيد ، ايشان راضى شدند ، قابوس پسران خود دارا و منوچهر را با ايشان بفرستاد ، چون برى رسيدند با بزرگان رى مقابله كردند
هامش
( 1 ) - در اصل : ابو على بن حسن .
( 2 ) - در جميع نسخ : تفسور .
( 3 ) - ب : دست برديها .