لشكرى جرّار بعراق فرستاد ، بقزوين باجستان و سادات مصاف دادند و ايشانرا شكسته و بسيارى از ديالم كشته و خزانهء ايشان برداشته و بارى آمده و از آنجا بقومش و گرگان رفته و معسكر ساخته ، و احمد بن محمد السّكنى نايب محمّد بن طاهر بود بديشان پيوسته و مفلح را بمقدّمهء بتميشه فرستاده ، درون آمد و حسن زيد ده هزار مرد را عرض داده بود بآمل و اصفهبد بادوسبان با او بود و حسن محمّد عقيقى با حشم خويش بسارى ، مفلح تاختن آورد و عقيقى بر سر پل سارى ايستاده بود . بسيار شجاعت نمود عاقبت پاى نداشت برگرديد ، مفلح بسارى آمد و سه روز مقام كرد و بآمل شد حسن زيد با چالوس رفت و جمعيّت او پراگنده شد ، از آنجا بكلار رفت و از ديالم مدد استدعا كرد هيچكس رغبت ننمودند ، مفلح تا جمادى الآخرهء سنهء خمس و خمسين و مأتين بآمل بود بعد از آن بچالوس خراميد و بعمرآباد نزديك چالوس فروآمد و لشكر گاه كرد و ديالم جمله از او بترسيدند و حسن زيد را باز گذاشته هم در آن دو روز نبشته آوردند از موسى بغا كه حالى و ساعت بتعجيل باز گردد و به هيچ نوع بهانه نسازد ، مفلح كوچ كرد و شب و روز ميراند تا بگرگان خبر يافت از وفات خليفه زبير بن المتوكّل المعتزّ باللّه ، سكنى را بگرگان گذاشتند و ايشان با عراق شدند ، ديگر باره مردم بر حسن زيد جمع آمدند و او را برگرفته بآمل آورده ببيست و دوّم رمضان ، يزيد بن خشمردان چيزى نبشت كه بايد كه سيّد بگرگان آيد ، در حال با حشم آنجا رفت و سكنى بر حوالى گرگان بود ، او را دعوت كرد و وعدهها داد ، بتبعيّت آمد و طاهر بن عبد اللّه بن طاهر كه خراسان به حكم او بود از ضبط ولايت خراسان عاجز بود و ببصره و سواد و واسط مردى خروج كرده بود كه او را سيّد برقعى خواندند و معروفست به صاحب الزّنج و امير المؤمنين [ على ] در ملاحم ازو خبر داده بود : يا احنف كأنّى به و قد سار بالجيش الّذى لا يكون له غبار و لا لجب و لا قعقعة لجم و لا حمحمة خيل يثيرون الأرض بأقدام النّعام ، ويل لسكككم العامرة و الدّور المزخرفة الّتى لها اجنحة كأجنحة النّسور و خراطيم كخراطيم الفيلة من اولئك الّذين لا يندب قتيلهم و لا يفقد غائبهم انا كابّ الدّنيا لوجهها و قادرها بقدرها و ناظرها بعينها « 1 »
هامش
( 1 ) - متن اين خطبه كه در نسخههاى تاريخ طبرستان مغلوط بود از روى شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ( ج 2 ص 310 از چاپ مصر ) تصحيح شد .