و نماز بامداد را قنوت واجب دانند و نسخت اينست مضمون : تأمرهم بأخذ الرّعايا بما فيه جمله قد رأينا أن تأخذ اهل عملك بالعمل بكتاب اللّه و سنّة رسوله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و ما صحّ من امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام فى اصول الدّين و فروعه و باظهار تفضيله على جميع الامّة و تنهاهم اشدّ النّهى عن القول بالجبر و التّشبيه مكايدة الموحّدين القائلين بالعدل و التّوحيد و عن التّحكّك بالشّيعة و عن الرّواية فى تفضيل اعداء اللّه و اعداء امير المؤمنين و تأمرهم بالجهر ببسم اللّه الرّحمن الرّحيم و بالقنوت فى صلوة الفجر و التّكبير الخمس على الميّت و ترك المسح على الخفّين و بالحاق حىّ على خير العمل فى الأذان و الاقامة و ان تجعل الاقامة مثنى مثنى و تحذّر من تعدّى امرنا فليس لمن خالف امرنا و رأينا الّا سفك دمه و انتهاك محارمه فقد اعذرنا من انذرنا و السّلام .
و درين روز ابو مقاتل الضّرير الشّاعر قصيدهء برو خواند مطلع قصيده اين بود كه :
اللّه فرد و ابن زيد فرد ، داعى حسن زيد بانك برو زد و گفت : بفيك التّراب هلّا قلت : اللّه فرد و ابن زيد عبد ، و در حال خويشتن از كرسى بيفگند و به سجده روى به خاك ماليد و تمجيد خداى ميگفت و بتكرار بر زبان مىراند : اللّه فرد و ابن زيد عبد ، و فرمود تا شاعر را بيرون بردند از پيش حضرت او ، تا بعد چند روز اين شعر آورد و برخواند ، شعر :
انا من عصاه لسانه فى شعره * و لربّما ضرّ اللّبيب لسانه
هبني اسأت أما رأيتم كافرا * نجّاه من طغيانه ايمانه
سيّد حسن هم دل برو خوش نكرد ، تا روز مهرجان رسيد قصيدهء ديگر گفت و برو خواند ، اوّل اينست كه :
لا تقل بشرى و لكن بشريان * غرّة الدّاعى و يوم المهرجان
روى بشاعر كرد و گفت هلا قلت :
غرّة الدّاعى و يوم المهرجان * لا تقل بشرى و لكن بشريان
تا ابتداى سخن بلا كه نفى راست نبودى ، شاعر گفت : يا أيّها السّيد افضل