و مجلس تعزيت داشتند ، و بر وى نماز كردند ، و قصاص ممكن نبود - و جرح العجماء جبار - و غوغا قتلة الانبياء و معادن الفتن باشند ، اذا اجتمعوا غلبوا و اذا تفرقوا لم يعرفوا .
و ذلك فى شهور سنة خمس و ثمانين و اربعمائة ، و از منظوم وى « 1 » اين ابيات است
دعاك الربيع و ايامه * الا فاستمع قول داع نصوح
يقول اشرب الراح و ردية * ففى الراح يا صاح روح و روح
و غنى البلابل عند الصباح « 2 » * ايا نائمين الصبوح الصبوح
الامام فخر الزمان مسعود بن على بن احمد الصوابى « 3 »
او را نسب از عزيزيان بود ، و ياد كرده آمد كه عزيزيان از فرزندان عبد الرحمن بن عوف رضى اللّه عنه « 4 » باشند ، و پدرش حكيم على صوابى « 5 » متكلم و شاعر بود ، و اشعار پارسى او مشهور است ، و اين امام يگانهء عهد بود و محترم بنزديك وزرا و اكابر ، و او را ثروتى و يسارى تمام مساعدت نمود ، و ديوان شعرا و مجلدى ضخم « 6 » باشد ، و او را تصانيف بسيار است ، يكى كتاب صيقل الالباب و ديگر كتاب قوامع و لوامع در علم اصول و كتاب التنقيح در اصول فقه و تذكير چهار مجلد و كتاب نفثة المصدور و كتاب اعلاق الملوين و اخلاق الأخوين و تفسير كتاب اللّه تعالى ، و از اشعار او بسيار در عالم سيار و طيار است و كتب بدان مشحون ، و از بديههء او يكى اينست كه در عزل مجير الملك ابو الفتح على بن الحسين الاردستانى و نشستن صاحب اجل فخر الملك المظفر بن نظام الملك رحمهما اللّه گفته است « 7 » ، و خطاب فرا فخر الملك كند
كميتك من ورده افره * و دارك من داره انزه
و بيتك اشرف من بيته * و جدك من جده انبه
و لكنما الصدر اولى به * و افعاله بالعلى اشبه
و دهرر ماه بمكروهة * سير ميك بعد بما تكره
و در حق امام اجل ابو الفضل الكرمانى گويد
يا من به بلدتنا جنة * كجنة الخلد بلا مثل
هامش
( 1 ) او .
( 2 ) نص ، عن الصباح .
( 3 ) نص ، الصوانى .
( 4 ) سا .
( 5 ) نص ، صوانى .
( 6 ) ضخيم .
( 7 ) گفته .