اهو الشيخ تراه * ام ترى شيخا سواه
غاب عنا اطيباه * حين خانته قواه
ان تكن تبصر حيا * بعضه ميت « 1 » فها هو
و پسر او را سيد ابو طالب شعر پارسى باشد و قصيدهء غرا كه مطلع آن اينست
بنالم از غم اين روزگار و اين آگفت « 2 » * كه هر چه بد سبب شادى و نشاط برفت
سپيد شد سرو اقبال و سال روى بتافت * زمانه حال بشوليده كرد و بخت بخفت
اخوه السيد الرئيس العالم ابو على احمد بن على بن احمد بن محمد بن ظفر
مانند برادر خويش بود سيد ابو الحسن « 3 » در فضل و زهد و ورع و نزاهت نفس و تصون نمودن از آنچه دين و مروت را زيان دارد ، و امام مسعود صوابى گويد در مدح وى « 4 »
يا سيدا نفسه لما علت صعدا * زهر الكواكب باخت « 5 » فى مراقيها
له مكارم لا تحظى بغابرها * صيد الكرام فلا تسمو لباقيها
يا من ابوه اذا ما اترعت برك ال * فردوس شهدا تصدى و هو ساقيها
و اين سيد ابو على بر محضر يكى از اماجد كه ثروت و مال او را وداع كرده بود از انشاى خويش نوشته بود
حقيق عليكم يا اكابر عصرنا * اعانة حر ماجد قل ماله
فتى عاش أعواما بخير و همة * فلما اباد المال خانته حاله
تمسك بالتقوى لينسى « 6 » فما خلت * من الغرم يوما نفسه و عياله
تخلى من الاوطار فى دار غربة * تعذر فيها حله و ارتحاله
اكابرنا عطفا علينا فاننا « 7 » * بنا ظمأ برح و انتم زلاله
الشيخ الرئيس العالم الحسين بن احمد بن الحسين الداريج « 8 »
خواجه على بن الحسن او را ياد كرده است در كتاب دمية القصر ، و او ذو لسانين « 9 » بوده است ، و در مدايح نظام الملك گويد
هامش
( 1 ) نص ، ميتا .
( 2 ) ش ، بفتح گاف بمعنى آزار و آفت و رنج .
( 3 ) مانند برادر خويش سيد ابو الحسن بود .
( 4 ) در حق او
( 5 ) نص ، تاخت و در نب ، ناحت .
( 6 ) ظ ، ليسلى .
( 7 ) نص ، فانما .
( 8 ) ش ، لغتى است در ( الدارى ) .
( 9 ) ذو اللسانين .