اما پسر او را خواجه احمد بن محمد بن عميره استاد يعقوب در كتاب لباب الالباب مدح گويد برين صفت « 1 » كه : علت درجة فضله و احمدت طريقته فى نظمه و نثره ، و انقاد له نهج البلاغة فهو يسير فيه سير الجواد فى الارض الجهاد . و چون عميد ابو بكر القهستانى كه دبير و مشير سلاطين بود از عراق با نيشابور رسيد خواجه احمد بن محمد بن عميره قصيدهء فرستاد بوى ، مطلع آن قصيده اين بود كه
بشرى فان الدهر منجز وعده * للشيخ مولانا و مطلع « 2 » سعده
عميد ابو بكر قهستانى در ميان هر دو بيت بيتى جواب گفت بر بديهه « 3 » ، و خواجه احمد گويد درين قصيده
سترى على رغم العد و محله * من حاله كمحله من مجده
و مطلع جواب از انشاى عميد ابو بكر قهستانى اينست كه
ارجو به حمد اللّه ليس بحمده * لطف اللطيف به سيدى و بعبده
يا احمد بن محمد بن عميرة إله * جشمى ما جشمتنيه استأده
« 4 »
اوتيت سؤلك خذر سولك « 5 » انه * معه بخاتم ربه و بشده
من غير هذا الضرب كنت احبه * لكن دهرى طعنة فى كبده
و ديوان محمد عميرة و ديوان پسرش احمد و رسايل ايشان زيادت از پنج مجلد باشد ، و من منظوم على بن احمد بن محمد عميرة
يا ناهجا طرق الآداب محتكما * على الكتابة ايضاحا و تبيانا
انت الامام لنا فيما نحاوله * و نحن طوعك اقرارا و اذعانا
الفقيه ابو الحسين محمد بن عبد الواحد البهمنآبادي
من اولاد سيف اللّه خالد بن الوليد ، نبيره و همنام او را فقيه ابو الحسين بهمنابادى من ديدم روز عيد اضحى ، نزديك پدرم آمد فى سنة ثمان و خمسمائة ،
هامش
( 1 ) نص ، برين صنعت و در نب ، بدين صيغه .
( 2 ) لطالع .
( 3 ) نص ، در بديهه .
( 4 ) سا .
( 5 ) نص ، جد رسوله و در نب جد رسول .