مقبره بزرگى است كه مدفن بىبى بيگم دختر شاه حسن [ منظور اوزون حسن آققويونلو ] است . بعد به مدرسه جعفريه كه با وجود قدمت ساختمان بسيار زيباست ، مىرسيم ، نقاط مهمّ اين مسجد « مدرسه » ، از سنگ مرمر و كاشى بنا شده است .
مرحوم انصارى در « تاريخ اصفهان و رى » ( صفحه 190 ) درباره نسب او مىگويد :
جعفر بن مرتضى و نسبش سيّد حسن بن حسين بن محمّد بن على بن الحسين مىرسد كه با امامزاده احمد از نژاد حضرت امام باقر ( ع ) مىباشد . . .
معلوم مىشود شهادت آن « پدر و پسر » مربوط به خيلى سالها پيش بوده و « امير حسين چوپانى » از امراى قرن هشتم به دليل علاقه به تشيّع ، اين بنا را برپا نموده و درباره مدرسه جعفريّه مىنويسد : مدرسه بزرگ نيز جنب آن بود ، داراى حجرات و كاشىكارىهاى شگرف كه از همه كاشيها بهتر مىنمود و آن مدرسه را مجاورين جزء خانههاى خود نموده و كاشيها نيز مانند ساير كاشيها و عتيقهجات راه برونى گرفت « 1 » و از اين عبارت مستفاد مىشود كه مدرسه تا زمان مرحوم انصارى ( مرحوم انصارى در سال 1355 ه . ق . وفات نموده است ) وجود داشته و ايشان آن جا را ديدهاند و بعدها از بين رفته است .
هامش
( 1 ) - راه برونى گرفت : دزديده شد ، يا به خارج قاچاق مىشد و گاه به ثمن بخس فروخته مىشد .