لذا سالك بايد هر عمل مستحبّى را گرچه يك مرتبه باشد به جاى آورد تا اينكه حظّ ايمانى خود را از آن عمل دريافت دارد ، لهذا در سخنان امير المؤمنين عليه السّلام وارد است كه : « ايمان كامل از عمل متولّد مىشود » . پس سالك إلى اللّه بايد در سير به منزل ايمان اكبر از اتيان اعمال مستحبّه دريغ ننمايد . بديهى است به هر مقدارى كه در اتيان اعمال مسامحت و مساهلت ورزد به همان مقدار ايمان او ناقص خواهد بود . لهذا اگر سالكى در مرحلهاى دست و زبان و ساير اعضاء و جوارح خود را پاكيزه نموده و آنها را به تمام معنى الكلمة مؤدّب به ادب الهى نمايد ولى در مرحلهء انفاق مال مجاهده به عمل نياورد و از اين مرحله عبور ننموده باشد ايمان او كامل نشده و ناقص خواهد بود و همين نقص او را از ارتقاء به مقام بالاتر باز خواهد داشت . بنابراين بايد به هر عضوى از اعضاء ، حظّ ايمانى آن را به او رسانيد تا ايمان مترتّب بر او حاصل گردد .
مثلا قلب را كه امير بدن است به ذكر و فكر مشغول دارد ، ذكر عبارتست از ياد بودن قلب به اسماء و صفات حضرت بارى تعالى شأنه ، و فكر عبارتست از توجّه و حركت دادن قلب به آيات آفاقيّه و انفسيّه و تأمّل و مداقّه در صنع و سير آنها ، و قلب انسان به وسيلهء اين دو عمل از سرچشمهء ايمان سيراب مىگردد .
أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ
.
و پس از آنكه به هر عضوى از اعضاء حظّ ايمانى او را عطا