سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
. « 1 » و خداى تعالى پيمبرش را امر به حمد مىكند آنجا كه فرمايد :
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِينَ اصْطَفى آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ
. « 2 » و حكايت از حمد حضرت إبراهيم عليه السّلام مىكند :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ إِنَّ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعاءِ
« 3 » .
و يا آنكه امر به حضرت نوح - على نبيّنا و آله و عليه السلام - مىكند كه حمد خدا را بجاى آورد آنجا كه فرمايد :
فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
. « 4 » دوّم : تصريحاتى كه در قرآن كريم راجع به مقام اخلاص بعضى از انبياى عظام است ، چنان كه دربارهء حضرت يوسف فرمايد :
إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِينَ
. « 5 »
هامش
( 1 ) [ خداوند منزّه است از هر چه وصف كنند ، مگر ( وصف ) بندگان پاكشدهء خدا ] .
( 2 ) آيهء 59 ، از سورهء 27 : نمل : [ بگو حمد از آن خداست و بس ، و درود بر آن بندگانى كه خدا برگزيده است ، آيا خدا بهتر است يا آنچه را ايشان شريك او قرار مىدهند ] ؟
( 3 ) آيهء 39 ، از سورهء 14 : إبراهيم : [ سپاس اختصاص به خدا دارد كه او در سنّ پيرى اسماعيل و اسحاق را به من بخشيد ، همانا پروردگار من شنواى دعاست ] .
( 4 ) آيهء 28 ، از سورهء 23 : مؤمنون : [ پس بگو حمد اختصاص به خدا دارد كه او ما را از قوم ستمكار رهائى بخشيد ] .
( 5 ) [ او از بندگان پاك شده و خالصشدهء ما بود ] .