نمود بايد شروع به مجاهده نموده به وسيلهء آن نقصان اسلام و ايمان اكبرين را تكميل و از شكّ و تخمين رهائى جسته به سر حدّ يقين برساند .
الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ
. « 1 » و نتيجهء مجاهده اينست كه علاوه بر آنكه در صراط مستقيم قرار گرفته ، ايمن شده و از دستبرد شياطين محفوظ خواهد ماند .
أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
. « 2 » خوف ، عبارتست از ترسيدن نسبت به امرى كه هنوز واقع نشده و وقوع آن مترقّب و مورد اشمئزاز و ناراحتى انسان است . و حزن ، عبارتست از اندوه و غم نسبت به امر غير ملايم و ناپسندى كه واقع شده است . اين دو معنى بر سالك إلى الله راه ندارد زيرا سالك كار خود را با خداى خود يكسره نموده غير از خدا مقصد و مقصودى ندارد ، نه از فوت امر غير منتظرهاى در حزن ، و نه از وقوع امر غير مترقّبى در خوف خواهد بود . اينجا جاى يقين است كه خداوند واجدان آن را به اولياى خود تعبير فرموده است . و يشير الى ذلك
ما قاله امير المؤمنين عليه السّلام : « 3 »
هامش
( 1 ) - آيهء 82 ، از سورهء 6 : انعام : [ فقط آنان كه ايمان آورده و ايمان خود را به ظلم آغشته نساختند ، امنيّت براى آنهاست و آنها راهيافتهاند ] .
( 2 ) - آيهء 62 ، از سورهء 10 : يونس : [ هان كه اولياء خدا نه ترسى بر آنان است و نه اندوهى دارند ] .
( 3 ) - [ و به اين مطلب اشاره دارد آنچه را كه امير المؤمنين عليه السّلام گفته است ] .