هشتم ، اعلان و اظهار نعمت ، عبادت اوست « يا من اظهر الجميل و ستر القبيح » « 1 »
نهم ، فخر و مباهات است ؛ چنانچه معصوم عليه السلام مىفرمايد : « باهى اللّه به الملائكة » در شأن كسانى كه نماز نافله شبشان را قضا كنند و همچنين كسى كه بربايد خواب او را در سحر و حال آنكه برخاسته باشد براى تهجد به قسمى كه ذقن او به سينهاش بخورد ، درهاى آسمان گشوده شود تا آنكه ملائكه آنها را ببينند . « 2 »
هامش
راه خدا به نيازمندان ، مستمندان ، آوارگان و خويشان از مال و توانايى خويش كمك و ما يحتاج آنان را تأمين مىكنند و دسته سوم گروهى هستند كه براى بندگى و اظهار عبوديت خدا در سحرگاهان برمىخيزند و با خداى خويش در آن خلوت سحرگاهى راز و نياز و بندگى خود را به ساحت مقدس او ابراز مىكنند ( و بالاسحار يستغفرون ) و از پيشگاه مقدس او كمال و بخشايش طلب مىكنند .
( 1 ) . هشتمين خدمت خداوند به بندهاش اين است كه پس از آنكه او را به عبادت و بندگى خود موفق گردانيد ، سيماى بندگى او را در ميان خلق آشكار مىسازد و او را به ديگران به جهت بندگى خود معرفى و سرفراز مىگرداند ؛ زيرا همان گونه كه گفتهاند :
إنّ اللّه جميل يحبّ الجمال ( بحار الانوار ، ج 62 ، ص 125 )
چه جمالى نيكوتر از بندگى خدا كه عبادتش موجب قربت است و فيض تقرب به ساحت مقدس او شايسته آن است كه چون تاج افتخار بر سر هر بنده فرمانبردار حق قرار گيرد . ازاينرو آن را شايع و آشكار مىسازد و ناخواسته انسان متعبد به زيور بندگى او آراسته مىشود و شعاع انوار عبادت از ناصيهاش مىدرخشد و به لطف خداوندى زشتىهاى در پرده از ديد ديگران پنهان مىماند ؛ زيرا او است كه به « يا من اظهر الجميل و ستر القبيح » خوانده مىشود .
( 2 ) . نهمين عملى كه شايان توجه است و خداوند تعالى درباره بندهاش ابراز مىدارد ، فخر و مباهات به كسانى است كه باوجود قضا شدن نافله شب ، آن را انجام مىدهند يا آنكه براى اداى نافله شب و تهجد از خواب برخاستهاند ، ولى خواب آنها را در ربوده و چانههايشان روى سينه افتاده است ، كه در اين زمان درهاى آسمان به فرمان خدا گشوده مىشود تا فرشتگان درگاهش كه هريك به عبادتى مشغولند ، بندهاش را نظاره كنند كه با اجراى يك برنامه غير واجب