[ وجه الهى : ]
چو خود را ديد يك شخص معيّن
در اينجا اظهار خودبينى است و آن از جمله كبائر است . كما قيل :
« وجودك ذنب لا يقاس به ذنب » . و قول منصور است :
« بينى و بينك أنيّ ينازعنى * فارفع بلطفك أنيى من البين « 1 » »
و قول مولوى معنوى :
« كلّ شىء هالك الا وجهُه * چون نيى در وجه او هستى مجو »
كه اقتباس از آيهى كريمه شده است . و ايضا :
« گر همىخواهى كه بفروزى چو روز * هستى همچون شب خود را بسوز »
« لمن الملك اليوم للّه الواحد القهّار » . كما ورد فى حديث « 2 » شريف : « كان اللّه و لم يكن معه شىء « 3 » » . پس اى عزيز ، « الآن كما كان » ، هستى مضاعف به خود را از خود سلب نما ، و مصداق حديث قدسى شو كه : « انّ العبد ليتقرّب إليّ بالنّوافل حتى أحببته و اذا أحببته كنت سمعه الّذى يسمع به و بصره الّذى يبصر به و لسانه الّذى ينطق به و يده الذى يبطش به » .
[ به تعبير شاعر عارف ] جامى :
« او شد ز ميان همى خدا ماند خدا * القر اذا تمّ هو اللّه اين است »
مثنوى :
هامش
( 1 ) . پا : البينى
( 2 ) . شا : و دلالت دارد
( 3 ) . شا : من شىء