محمد حسين نجفى رحمه اللّه « 1 » را كه يار و همراه او در كسب علوم ظاهرى و باطنى بوده است را در نجف اشرف باقى گذاشته و به اصفهان مراجعت نمايد .
وى در اين خصوص مىگويد :
« در سوابق ايام همراه برادرم شيخ محمد حسين كه از هر پليدى مبرّاست در نجف اشرف مشغول رياضات شرعى بودم ، و در همين ايام بود كه همراه جماعتى از علماى اهل دل قصد زيارت سامراء را نموديم .
در شب جمعهاى كه در سامراء اقامت داشتيم همراه برادرم مشرف به سرداب مطهر شديم و به استغاثه و تضرّع به درگاه حضرت صاحب العصر و الزمان صلوات اللّه عليه پرداختيم . در همين اثنا بود كه صداى تسبيح جمادات و ذكر كلمه طيّبهء « لا إله إلّا اللّه » را كه از چراغ ساطع بود شنيديم ؛ پس من صدايى را مىشنيدم ولى كسى را نمىديدم كه مىگفت : « ذوق عرفان روزى شما گرديد » . سپس او را بالعيان ديديم و ما را خبر از بعضى علوم منايا و بلايا و فصل الخطاب داد ؛ و از
هامش
( 1 ) . آيتالله شيخ محمد حسين نجفى ابن شيخ محمد باقر نجفى رحمه اللّه يكشنبه دوم محرم الحرام 1266 ق در اصفهان متولد ، و پس از فراگيرى مقدمات علوم حوزوى در اين شهر رهسپار نجف اشرف گرديد . وى فلسفه و علوم عقلى را نزد اساتيدى چون شيخ ميرزا باقر شكّى و آقا شيخ محمد على ترك فراگرفت ، و فقه و اصول را در حوزه درس ميرزا حبيب اللّه رشتى و شيخ راضى نجفى و ميرزا محمد حسن شيرازى فراگرفت .
او در سال 1296 ق به اصفهان مراجعت نمود و به تدريس و ارشاد مشغول گرديد ، لكن پس از چندى در پى انقلاب روحى شديدى كه بر او عارض گرديد در سال 1300 ق همراه پدر خويش عزيمت نجف اشرف را نمود و مشغول عبادت و تأليف و تدريس شد . وى اول محرم الحرام 1308 ق وفات يافت و در همان ارض غرى در يكى از حجرات صحن حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به خاك سپرده شد .
همو در اين خلال به تربيت عدهاى از فضلاء مشغول ، و به تأليف آثارى چند پرداخت كه از آن جمله مىتوان موارد ذيل را برشمرد : 1 - مجد البيان في تفسير القرآن . 2 - رسالهاى در اصل برائت . 3 - رسالهاى در اثبات اعجاز قرآن . 4 - شرح شرايع الاسلام . 5 - رسائلى در فقه و اصول . 6 - رسالهاى در اصول عقايد . ر . ك : قبيله عالمان دين : 74 .