گرديده كلمه محمديه اجماليه را بعدد معصومين صلوات اللّه عليهم اجمعين بر زبان عقيدت ترجمان جارى گرداند ، و همچنانكه از ظلمت ليل ظاهر بيرون آمده داخل نور نهار ظاهر مىگردد بر وفق
هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ السَّكِينَةَ
عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً
بواسطهء تاثير نفس رحيمى از ظلمات حجب ليالى بيرون آمده داخل نور نهار شود و ظهور و تجلى و حضور گردد و به همان عود اقلا به اقامه صلوات كبرى و مراقب سكينه قلبيه بايد بود تا از اداى فريضه فجر فارغ شود و بعد از فراغ به تلاوت آيهء العظمة تامة كه صراط المستقيم عقايد حقه است و بر اسرار اصول معارف محتويست و بر سر علو و دنو ذات « تعالى مجده » منطوى و بنفى تعطيل و تشبيه و اثبات امر بين الامرين از صفات و نفى جبر و تفويض و اثبات امر بين الامرين در افعال بيشتر اشتغال نمايد و بعد از آن به قرائت كلمه طاهره يعنى سبحه زاهره كه كتاب اجمالى معارف الهيه و علوم ربانيه است مشغول گردد
و اين دو ورد را اعنى تلاوت آيه العظمة تامة و قرائت سبحه زاهره اختصاص به صلات فجر ندارد بلكه بعد از مجموع صلاة خمس بر وجهى كه از ائمه هدى صلوات اللّه عليهم مأثور است بايد خوانده شود بعد از آن متخلق باخلاق لاهوتى و متادب بآداب ملكوتى گرديده يكدفعه به كلمهء محمديه اجماليه متكلم و بنفس رحيمى اجمالى متنفس گردد .
چون سالك را از صورت بمعنى انتقالى و از ظاهر به باطن التفاتى و از شهادت به غير توجهى مىباشد و مقرر است كه صورت ظاهر و شهادت و نبوت محمديه معنى و باطنى و غيبى به غير از ولايت علويه نيست لهذا بايد بعد از تخلق بخلق حضرت لاهوت و تادب بادب حضرت ملكوت استنزال رحمت رحيميه از حضرت ذات بر صاحب نبوت و امين رسالت عليه و آله افضل الصلاة از ظاهر نبوت به باطن ولايت توجه نموده يكدفعه به كلمهء جبرئيليه كه مانند كلمه توحيد بر نفى و اثبات مشتمل است تكلم نمايد و بهواسطه تخليه اولى نفى كمال و جمال و كرم و نعم و مروت و فتوت از اولياء طاغوت نموده بهواسطه تحليه اولى اثبات مروت و كمال و كرم و فتوت و نعم و جمال از براى حضرت ذو الجلال نمايد كه
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ