است زيرا كه مىفرمايد
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ
و هرگاه نفس ذاكر شد استعمال مىنمايد اعضاء و جوارح را بر صدور افعال مقرره معينه از جانب صاحب شريعت .
ابن فهد حلى در عدة الداعى مىفرمايد بتحقيق دانستى فضل دعا و ذكر را و دانستى كه افضل از هريك كدام است از جهر و سر و آنچه سر است فضل است از جهر به هفتاد مرتبه و
روايت زراره قال لا يكتب الملائكة الا ما سمع و قال الله و اذكر ربك فى نفسك تضرعا و خيفة فلا يعلم ثواب ذلك الذكر فى نفس الرجل غير الله لعظمته
اشاره و ايمائى است به قسم ثالثى از ذكر غير از دو قسم كه جهر و سر است و آن قسم ثالث آنست كه مرد در نفس خود ذكر نمايد بوصفى كه نداند آن را مگر حق سبحانه و تعالى بعد از آن ،
بدان به درستى كه غير از اين اقسام قسم رابعى مىباشد از ذكر و آن ياد نمودن اللّه تعالى است در نزد او امر و نواهى و بجا آوردن اوامر و ترك نمودن نواهى و از آنكه او را حاضر داند - در اين صورت ابن فهد ذكر لسان را دو قسم شمرده است جهرا و سرا پس آنچه از آيهء اول ظاهر شده ذكر لسان سه مرتبه است جهرا ، و سرا ، و الواسطة بينهما ، پس باز ذكر واسطه را در تحت يكى از جهر يا سر شمرد و آن قسم ثالث كه قرار داد آنست كه در نفس گفته شود كه خود نشنود و آن ذكر خفى بين المشايخ است و آن اقرب باخلاص و ابعد از ريا است و مدح فرمود حق سبحانه و تعالى زكريا را :
إِذْ نادى رَبَّهُ نِداءً خَفِيًّا
در اصول كافى است به اسنادش :
قال امير المؤمنين من ذكر الله عز و جلّ فى السر فقد ذكر الله كثيرا ان المنافقين يذكرون الله علانية و لا يذكرونه فى السر فقال الله عز و جلّ يراءون الناس و لا يذكرون الله الا قليلا
يعنى حضرت سرور اولياء على مرتضى فرمود هركس كه ذكر كند حق سبحانه و تعالى را در سر و پنهانى پس بتحقيق كه ذكر اللّه تعالى بسيار كرده است به درستى كه منافقين بودند كه ذكر اللّه تعالى مىنمودند علانيه و ذكر او نمىنمودند در سر و پنهانى پس حق سبحانه و تعالى فرمود كه ريا مىكنند و ذكر خدا نمىكنند مگر اندكى .
در عدة الداعى است : قال رسول الله لابى ذر اذكروا الله ذكرا خاملا قال ما