الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ
من امر ربهم - و
كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا .
و ايجاد و اعدام و آنچه بين الايجاد و الاعدام از براى نظام تقيد و اطلاق سلسله وجود كلا او جزءا ضرور افتاده قايم به اوست و اوست قايم به حق چنانچه فرموده
يا من انقاد لعظمته كل شىء
يعنى قبول شيئيت كردن اشياء در ايجاد و فانى گردانيدن در اعدام و تقلب بينهما بتعظيم امر اوست كه مطلق موجودات فى ذاتهم عدمند ياراى تمرد از خواست و امر او نمىتوانند نمود كه
وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ
چه ذات موجودات من حيث المجموع به جهت ليس ذاتى از لا و ابدا مقهور و مغلوب اين سلطنت و امر مىباشند و الله غالب على امره . و هو القاهر فوق عباده . و سلطنت حقرا جلاليست كه هيچ چيز با او نمىتواند بود كه بود و نبود هر دو در جنب كبريائى حق يكسانست كه
كان الله و لم يكن معه شىء
و اينكه عارفى گفته : الآن كما كان . حق گفته زيرا كه در آن مقام همه اشياء معدوم و مستهلكند چنان كه مأثور است كه در تفسير الله اكبر منع فرمودهاند كه مراد اكبر من كل شىء باشد كه در آنجا شىء كجا بود بلكه معنى او اكبر من ان يوصف است و افاضه وجود به جهت معيت قيوميت اوست با همه اشياء كه
ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ وَ لا خَمْسَةٍ إِلَّا هُوَ سادِسُهُمْ وَ لا أَدْنى مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْثَرَ إِلَّا هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ ما كانُوا ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ .
در كافى از حضرت صادق روايت كرده است در تفسير اين آيه كه مراد آنست كه جناب حق سبحانه و تعالى با ايشانست به احاطه و علم نه بذات خود زيرا كه اماكن محدودند بحدود اربعه پس اگر ذات با آنها باشد لازم آيد محدود بودن او .
و همه چيزها را از عدم پديد مىآورد و نگاه مىدارد تا مىخواهد ، و منقلب مىسازد چنانچه مىخواهد و فانى مىگرداند هر وقت و بهر كيفيت كه مىخواهد و او داراى آنها است و با آنها است كه همه اسيريد قدرت و در پنجهء تقدير ويند آنها كه فى ذاته و اثره ليساند به او بر پا مىباشند
مع كل شىء لا بالمقارنة و غير كل شىء لا بالمزايلة
. فقرهء صحيفه كامله شاهد است كه
ذلت لقدرتك الصعاب و تسبب بلطفك الاسباب