باب الغيرة
قال اللّه تعالى حاكيا عن سليمان عليه السّلام :
رُدُّوها عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ
« 1 » .
وجه استشهاد به آيهء كريمه آن است كه سليمان عليه السّلام بود كه دوست مىداشت خيل را ؛ پس استحسان كرد او را تا آنكه مشغول كرد او را نظر به سوى خيل از نماز عصر ؛ پس غيرت نمود بر محبوبش [ به ] حيثيتى كه مشغول كرد او را از خدمت محبوب حبّ خيل ، پس گفت « 2 » :
إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ رُدُّوها عَلَيَّ
« 3 » . پس پى كرد بعضى را و كشت بعضى را از جهت غيرت بر محبوبش .
[ معناها ]
الغيرة سقوط الاحتمال ضنّا ، و الضيق عن الصبر نفاسة .
يعنى : « سقوط احتمال » مشقّت آنچه مشترك باشد محبوب او را در تعلّق محبّت به او ، يا مشغول كند او را از محبوب ، يا محجوب كند او را از جهت ضنّت و بخل به محبوبش آنكه متعلّق شود به غير او محبّت ؛ پس بوده باشد غير محبوب مثل محبوب .
و « ضيق طاقت از صبر » بر اين « از جهت نفاست » يعنى عزّت از براى محبوبش و رغبت در او از آنكه بوده باشد غير محبوب نفيس و مرغوب فيه ، فرموده است خداى تعالى :
وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ
« 4 » ، و اصل نفاست رغبت است در
هامش
( 1 ) . ص / 33 .
( 2 ) . عبارت « پس گفت » ترجمان « فقال » جزء آيهء شريفه است .
( 3 ) . ص / 33 - 32 .
( 4 ) . مطفّفين / 26 .