مقدّمهء مصحّح به نام زيباى مطلق و دوستدار زيبائيها
پير هرات خواجه عبد اللّه انصارى و اثر بىبديل او منازل السائرين براى تمامى عرفانپژوهان ، سالكان إلى اللّه ، پيران طريقت و واصلان به حقيقت نامى است ديرآشنا و تداعىكنندهء حالات و كششهاى جذّاب درونى ، شوارق و بوارق ملكوتى ، تجربيات عميق و انيق باطنى ، و مشاهدات دلكش حقايق و زيبائيهاى فراطبيعى .
او در روز جمعه ، دوم شعبان 396 ه . ق در شهر هرات ديده به جهان گشود ، و در جمعه 24 ذىالحجهء 481 ه . ق به لقاى محبوب شتافت و در زادگاهش مدفون گرديد . وى را به چند واسطه از اعقاب ابو ايّوب انصارى - صحابى بزرگ رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلم به شمار آوردهاند . « 1 »
آنگونه كه خود نيز تصريح كرده از حافظهاى بسيار قوى و ذوقى سرشار و طبعى سليم برخوردار بوده و همين باعث شده بود تا مورد حسد بسيارى از معاصران خويش قرار گيرد .
خواجه در طول حيات پربار خويش از محضر اساتيد بسيارى ، دانشهايى چون : ادبيات ، حديث ، تفسير ، عرفان و . . . را فراگرفت و تحت نظر مشايخى چند به سير و سلوك و تصفيهء باطن پرداخت ؛ و از انديشههاى برخى از انديشمندان بزرگ معاصر خويش بشدّت تأثير پذيرفت . از جملهء اساتيد ، انديشمندان و مشايخ و عرفايى كه در تكوين شخصيت علمى و عملى وى مؤثّر بودند ، مىتوان به بزرگان ذيل اشاره كرد : قاضى ابو منصور محمّد بن محمّد ازدىّ ، عبد الجبّار بن محمّد جرّاحى ، ابو الفضل محمّد بن احمد جارودى ، ابو سعيد عبد الرحمن بن احمد بن محمّد سرخسى ، يحيى بن عمّار شيبانى سيستانى ، ابو سلمه بارودى ،
هامش
( 1 ) . سلسلهء نسب وى چنين است : ابو اسماعيل ، عبد اللّه بن ابى منصور محمّد بن معاذ بن علىّ بن محمّد بن احمد بن علىّ بن جعفر بن منصور بن مت الانصارى الهروىّ . » ر . ك : تاريخ ادبيات فارسى ، ص 150 ؛ تاريخ ادبيات ايران ، ص 405 و تذكرة الحفّاظ ، ج 3 ، ص 1183 .