تعالى وأمره سبحانه فاما مع مصاحبة اللفظ أو بدونها فعلى الأول يكون من قبيل اسماع الملائكة صيحتهم لأهل الأرض كما وقع لقوم صالح وغيرهم فيكون المخاطبون يسمعون كما أن آباءهم الموجودين ويكون وصول الصوت من قبيل ما وقع من مولانا علي عليه السلام حيث ضرب رجله وهو بالكوفة على صدر معاوية وهو بالشام !
Footnote
در اجتماعات ديني اگر مكلف ملتفت باشد وچنانكه موظف است متوجه ارتباط معنوي باشد كه همه افراد بشر در وجود وبقا نيازمند به يكديگر ودر تحصيل معيشت وتكميل سعادت وآبادي وعمران جهان ونظام زندگى محتاج همند وهمين نيازمندى طبيعي است كه همه را به خدمت گماشته وهركسى را در كارى گذاشته تا همه كليد گشايش مشكلات وسبب آسايش اجتماع باشند لذا هيچ فردى نمىتواند مدعى غنا واستغناء از ديگران شود بىآنكه متوجه باشند همه جاذب ومجذوب يكديگرند وشايد همين محبت طبيعي است كه ميان همه اجزاء عالم هست وجاذبه عمومى ناميده مىشود ومكان طبيعي كرات همين جاذبه است كه تكيهگاه يكديگرند ولى سنگينى برهم ندارند مانند جهازات بدن وأعضاء واجزاء تن كه باعث قيام وقوام هم وعامل خدمتگزارند وبهرايگان فداكارى كنند بىآنكه بر يكديگر منتى بنهند اىكاش افراد جامعه وجوامع بشرى درك اين معاني كرده وساز وبرگ اين كار را تهيه مىكرده وروح سازگارى در خود ايجاد وتقويت مىنمودند
جاى سخن نيست كه همه پيمبران از آغاز بعثت ودعوت مردم خود را بخير وسعادت خوانده وتحريص وتحريض بر اجتماع ومعاونت فرموده ولى هيچ آئينى چون آئين اسلام نبوده وهيچ قانونگذارى چون حضرت رسول أكرم ( ص ) چنين نظري بلند ووسعت فكر نداشته كه موجبات مودت ومحبت عمومى را اينچنين فرآهم كند كه در تمام شؤون ديني سعادت مادي وأدبي دنيوي واخروى افراد وجوامع را از نظر دور ندارد مردم يك محله وساكنان كوى وبرزن را شبانهروز لا أقل سه بار دور هم جمع كرده ودر نماز جماعت