كه متميّز در صفحهء شهود و سطح دايرهء وجود از بعد ثانى و امتداد عرضى گشته ، صورتپذير نگردد و سرّ معنى
" وَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ "
[ 3 ] بر ديدهء شهود مكشوف شود .
اكنون ظاهر شد كه صورت با همان الفى است در رسم امتدادى منعطف شده و بعد طولى است به جانب عرض منصرف گشته و چنانچه تحقّق رسم الف به تلاحق نقاط متوالى بود ، اكنون جهت ايما و اشارت به آنكه حقيقت اولى و تعيّن اصلى حرف باهم ، نقطهء وحدت است ؛ چرا كه اولا به صورت الفى متمثّل گشته بود و اكنون به تلاحق يك تعلّق ديگر به اين شكل با مرقوم شده و چون سريان نقطه در حقيقت باهم بر نسبت الف معتبر است ، در ضمن با يك نقطه مرسوم شده و بدايت بسم اللّه كه مبدأ ظهور كلام ربّانى است ، به آن حرف با توشيح يافت و الف را هم در او مضمر ساختند كه معلول را بر انيّت و وجود علّت ، دلالت هست . بلكه وجود با در معنى الفى است كه رسم رقم او مغنى است از رسم صورت الف و مع ذلك نقطهء با را در ضمن آن صورت ، اشعار تمام است بر كيفيّت ترتيب اصل و فرع امتداد اول و ثانى در لوح وجود و مجلاى شهود و كلمهء مرتضويّه - عليه السّلام - كه : " انا النقطة تحت الباء " [ 4 ] به اين معنى اشعار و اشارت تمام دارد .
اكنون حرف با كنايت از دو مصرع باب وجودات و ظهورات اعيان اكوان است و مظهر الحاق هر دو وصف وجوب و امكان . و از اين جهت ، چون در صحيفهء وجود و عالم صورت ، رقم الف و با را بر نسبت تقدّم و تأخّر واقعى كشند ، " آب " ظاهر گردد كه " بسم الآب " در ملّت مسيح - عليه السّلام - مشعر به آن معنى است . پس با كه معلول اول است و به منزلت آب است در تحقّق ماهيّات مكوّنات ، سبب ظهور وجود و واسطهء جلوهء معنى در عرضهء شهود باشد و كلمهء " اوّل ما خلق اللّه القلم " [ 5 ] از ظهور با اشعار است كه چون امتداد طولانى نفس رحمانى بر صفحهء وجود به حركت آيد و بر سطح صور ، بنياد رسم نگارى نمايد ، شكل با البتّه اولا صورتپذير گردد ، چنانچه بر طبع سليم و ذهن مستقيم ، اين معنى هويداست .
اكنون در تفسير الفاظ مصدّر به حرف با شروع نموده شود :
باب الابواب [ 6 ] : توبه را گويند كه مدخل سالك است به جانب جناب قرب و رجوع است به ارادت خويش به مبدأ اصلى ، چنانچه موت طبيعى همين رجوع به مبدأ است ، اما بىارادت و اختيار .