علّت گمان ياد شده اين است كه خوافى در مذهب با تبادكانى اختلاف داشته ، آن يكى حنفى و آن ديگر شافعى بوده است .
مريدان
مولاناى تبادكانى در سلك خلفاى شيخ زين الدين خوافى بشمار بود و در هرات و بخارا بساط تعليم و ارشاد داشت و بسيارى از متصوفه در مكتب او به كمال رسيدهاند .
در روضة الصفا « 1 » ذيل ترجمه او چنين آمده است : « سالكان طريق زهد و طالبان طريقه ارشاد و هدى نسبت به آن جناب در غايت ارادت و اعتقاد سلوك مىبودند ، و از فروغ باطن فرخنده ميامنش اقتباس انوار سعادت كرده ، به اوامر و نواهى خدّام عالىمقام مفتخر و مباهى بودند » .
در عبارات ذيل به دو نفر از مريدان وى كه موفق به كشف آنها شدهايم اشارت مىرود :
امير سيد حسين اردشير
از جمله تربيتشدگان مكتب مولاناى تبادكانى مىتوان امير سيد حسين اردشير را نام برد . در مجالس النفائس « 2 » نام وى در زمرهء صوفيانى است كه امير علىشير نوائى آنها را در اوايل عمر درك كرده است .
امير علىشير در باب وى گويد :
« امير حسين اردشير بدين فقير به مثابهء پدر بود ، و در ميان ترك و تازيك ازو تمامتر كسى نديدم . طبعش در تصوّف خوب بود و در ايام جوانى علم ظاهر اكتساب نمود و هر چند سلاطين در حضور تربيت او شدند ، او اجتناب كرد ، امّا سلطان صاحبقران از غايت لطف به امور سلطنت دخل داد و تربيت كلى كرد ، چون بالطبع به جانب فقر ميل داشت عاقبت قدم به همان وادى نهاده در خدمت مولانا محمّد تبادكانى ، قدّس سرّه ، چندين
هامش
( 1 ) . روضة الصفا ، ج 7 ، ص 261 .
( 2 ) . لطائفنامه ( ترجمهء مجالس النفائس ) ، ص 54 .