فرزندش برخوردى كرد كه پر از ايمان ، منطق و عاطفه بود و نظير آن بسيار كم است .
او را از مكر برادران بر حذر داشت ، به اين احتمال كه تحت تأثير شيطان - بزرگترين دشمن انسان - واقع شوند . سپس براى او خوابهايش را تفسير و راه را براى او روشن كرد . و تأكيد كرد كه پروردگارش از ميان تمام مردم فقط او را برگزيده و اختيار كرده است . و به عبارت ديگر ، يعقوب عليه السلام پسر نوجوانش را براى آمادگى دريافت نبوّت و حكومت در آنِ واحد ، برانگيخت .
سپس يعقوب پيامبر عليه السلام با فرزندش زمان حال را به گذشته پيوند مىدهد و توضيح مىدهد كه نبوّت آزمون بزرگى است كه فقط به برخى از فرزندان آدم - كه خداوند به آنان نعمت داده - مىرسد . چنان كه دراين چارچوب روحانى به يك قضيّهء ديگر نيز اشاره مىكند و آن ادامه سلاله نبوّت در اوست چنان كه از پدرانش ابراهيم و اسحاق عليهما السلام آغاز شده بود ، به اين معنا كه يعقوب پيامبر ، پسرش يوسف را تشويق مىكند به باور كردن اين موضوع كه او مانند بقيّه مردم نيست ، بلكه او حلقه پيوند دهندهء پيامبران بزرگوار است .
يك تجربهء قرآنى ديگر نيز وجود دارد كه از آن روش پرورش درست را ياد مىگيريم ، آنجا كه خداوند بزرگ مىفرمايد :
( لَقَدْ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخْوَتِهِ آيَاتٌ لِلسَّائِلِينَ ) « 1 » .
« به راستى در [ سرگذشت ] يوسف و برادرانش براى سؤالكنندگان عبرتهاست . »
هامش
( 1 ) - سورهء يوسف ، آيهء 7 .