( إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّراً . . . ) « 1 » .
« چون زن عمران گفت : پروردگارا ، آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده [ از مشاغل دنيا و پرستشگر تو ] باشد . . . »
يعنى زن عمران به محض اينكه احساس كرد حامله شده ، فرزندش را نذر خداى متعال كرد و او را وسيلهاى براى نزديك شدن به پروردگار بزرگ قرار داد - در حالى كه هنوز هيچ نبود و جزئى از او نشده بود - به همين دليل گفت : « آنچه در رحم دارم » و نگفت فرزندم ، يا جنينم و يا بار خودم را .
اين سخن قرآن است كه با دقّت و بلاغت كامل درجهء ايمان همسر عمران را بيان مىكند . علاوه بر اين قرآن در هيچ آيهاى اشاره نمىكند كه همسر عمران علاقه ويژهاى داشته كه فرزندش خادم مسجد ، يا كليسا و يا هر عبادتگاه ديگر باشد ، بلكه او خالصانه و به سبب ايمان خود فقط براى خداى - عزّ و جلّ - نذر كرد ولى تقدير اين بود كه فرزندش - مريم - به طور تمام وقت خادم مسجد گردد ، چنان كه حال پيشينيان پاك او - ابراهيم و اسماعيل عليهما السلام - نيز چنين بود و خداوند به آنان امر كرد كه خانهاش را براى طواف كنندگان ، معتكفان و نمازگزاران پاك گردانند ، بعداز اينكه آن را برپاى داشتند .
هدفهاى مقدّس
مادر مريم به راستى از اين نذر خود درپى تحقّق بخشيدن هدفهاى
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 35 .