شما پيران و بزرگان ما هستيد ، در خانهها بمانيد ، ما به جاى شما كارها را انجام مىدهيم . سپس به زن گفتند : بهترين جا براى تو خانه است . از آن بيرون نشو ، اسلام جهاد را بر تو واجب نكرده است . . . و او در خانه نشست تا اينكه دشمنان اسلام او را براى مبارزه با اسلام بيرون آوردند .
مىگفتند بيرون رفتن براى نماز جمعه و جماعت بر زن حرام است ، ولى او را براى سينما و مراكز لهو و لعب بيرون كشاندند و در كارهاى گوناگون بر ضد اسلام او را مسلّح كردند .
اين چنين است كه نتيجه غياب مسلمانان ، از دست دادن زنانى مىشود كه نصف امّت اسلامى را تشكيل مىدهند .
سپس به جوانان مسلمان گفتند : شما را چه به جهاد ، شما را چه به امر به معروف و نهى از منكر ؟ اين امور مخصوص دانشمندان و علماى دين است . سپس به علماى دين گفتند : شما را چه به سياست ؟ جاى شما مسجد است و رويدادهاى جامعه به شما ربطى ندارد !
اين گونه بود كه كمكم توانستند تمام فرزندان ما را از صحنه عمل سياسى و اجتماعى دور كنند . . . و آنگاه كه ما كنار كشيديم و از صحنه سياست دور شديم ، قدرتهاى جاهلى را آورند تا جاى خالى مردم ما را پر كنند . آنگاه كه خوبان در خانهها مىنشينند ، فاسقان ، فاجران و بدان مىآيند و امور را به دست مىگيرند .
مشكل ما اين است كه ما گذاشتهايم اينان بر ما حكومت كنند و اجازه دادهايم كه قدرتهاى بزرگ بر ما مسلّط گردند . گناه خودمان است ( و از ماست كه بر ماست ) ، زيرا اسلام هرگز راضى نيست كه ما خوار و بنده ديگران باشيم و امام اميرالمؤمنين على بن ابيطالب عليه السلام مىفرمايد :
آزادى و مسؤوليت زن (فارسى) — صفحة 62
مساهمون: آژير
ص٦٢