مرشد على الحقيقة - جل ذكره - هر يكى از دوستان خود را به نسبت حال او تربيت مىفرمايد . چون اولياى امت را از نسبت ولايت سيد المرسلين - صلى اللّه عليه و سلم - بهره هست ، هرآينه از نسبت ولايت پيغامبران ديگر - عليهم السلام - نيز بهرهيى بود . و اولياى امت را بهره از علم لدنى به نسبت مشرب خضر است - عليه السلام - و به نسبت استمداد از روحانيت او ، اگر چه اوليا بواسطهء صورت جسمانيت ، وقت باشد كه غافل باشند از آن استمداد .
* اولياى امت را اقتباس انوار از مشكات روحانيت بعضى از انبيا و استمداد باطنى از روح آن نبى ، منافى تبعيت حضرت رسالت - صلى اللّه عليه و سلم - نيست ؛ زيرا همهء انبياى گذشته مقتبسان انوار حقيقت از مشكات نبوت حضرت رسالتاند ، و مستمداند از باطن مقدس او ، و ارواح همه در تحت احاطت روحانيت او داخل است .
و علم لدنى علمى بود كه اهل قرب را به تعليم الهى و تفهيم ربانى بىواسطه ، معلوم و مفهوم گردد . و آن علم را به معرفت ذات و صفات حضرت عزت تعلق باشد . آن علم را حق - سبحانه - از عالم غيب در دل ايشان دراندازد .
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيُوبِ
« * » .
و اين علم به شهادت وجد و ذوق بود نه به دلالت عقل و نقل . و در وقتى باشد كه نور حقيقت ظهور كند و مباشر دل گردد ، بىحجاب صفات
هامش
( * ) سورة سبا ( 34 ) / 48