( 486 ) - ، - ، يوسف صلوات اللّه عليه الخ : اين حكايت را در قصص الانبياء فارسى ، چاپ لاهور ، ص 66 بخوانيد .
( 487 ) - ، س 15 ، نيز پيرى الخ : نظير اين قصّه در قصص الانبياء فارسى ، چاپ لاهور ، ص 230 نقل شده است .
( 488 ) - ، س 17 ، قوم لوط الخ : اين قصه را در جايى نيافتم و شبيه بدان در داستان شعيب و آبادى مدين خبرى روايت شده است ( قصص الانبياء فارسى ، چاپ لاهور ، ص 82 ) و مولانا نيز آن را شعيب نسبت مىدهد :
چون شعيبى كو كه تا او از دعا * بهر كشتن خاك سازد كوه را
( مثنوى ، نيكلسن ، دفتر 2 ، بيت 1646 )
( 489 ) - ، - ، سنگناك : سنگآميز ، و در متن حاضر ظاهرا صفت تأكيدى است و مفادش تمام سنگ بودن و عدم استعداد براى كشت و زرع است و بيت منوچهرى بمعنى اول است :
اينچنين اسبى تواند برد بيرون مر مرا * از چنين وادى بقاعى سنگناك و نيشزن
( ديوان منوچهرى ، چاپ طهران ، ص 67 )
( 490 ) ، س 19 ، نيز عليه السلام موضعى را الخ : نظير اين قصه در داستان شعب ابى طالب نقل شده است ( بحار الانوار ج 6 ، باب جوامع معجزاته ) و همچنين روايتى در قصص الانبياء فارسى ، چاپ لاهور ، ص 230 مىخوانيم كه بموجب آن زمين ابى ايوب انصارى كه هيچ در آن نمىرست از اعجاز آن حضرت فى الحال گندم برآورد .
( 491 ) - ، س 20 ، لوط عليه السلام مشتى سنگ الخ اين قصه در بحار الانوار ، طبع كمپانى ، ج 5 ، ص 157 بدينگونه روايت شده است : « فكسروا باب لوط و طرحوا لوطا فقال له جبرئيل انّا رسل ربّك لن يصلوا اليك فأخذ كفّا من بطحاء فضرب بها وجوههم و قال شاهت الوجوه فعمى اهل المدينة كلّهم » و ظاهر آنست كه ضمير در « فاخذ » راجع باشد بجبرئيل چنان كه در روايات ديگر نيز كورى قوم لوط از