هر حرف باز گرفته است از صفتى از صفات خداوند ، و چنانست كى قسم ياد مىكند و مىگويد « 1 » « انا و لطفى و ربوبيّتى » به من و آلاء من بلطف و نعماء من و به خداوندى و كبرياء « 2 » من كى
« تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ »
اين است آيات كتابى پيداكنندهء احكام اندر حلال و حرام .
« إِنَّا أَنْزَلْناهُ »
، پس گفت « 3 » ما فروفرستاديم
« قُرْآناً عَرَبِيًّا . »
« 1 - » اين جواب آنست كى مشركان عرب گفتند « 4 » محمد « 5 » اين از خود مىگويد و يا « 6 » از كسى مىآموزد . جبّار عالم آيت فرستاد
« لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ . »
« 2 - » گفت ما فرستاديم اين قرآن را به زبان عرب تا بدانند معانى آن و واقف شوند بكلمات و مبانى آن .
پادشاه عالم قرآن را به چند نام ياد كرد : بلفظ فرقان ياد كرد « 7 »
« تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ »
« 8 » . جاى ديگرش نور گفت « 9 »
« وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبِيناً . »
جاى ديگرش كتاب خواند
« الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتابَ . »
جاى ديگرش ذكر خواند
« وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ . »
جاى ديگرش عزيز خواند
« إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ . »
جاى ديگرش كريم خواند
« إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ . »
و جاى ديگرش عظيم خواند
« سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ . »
به شصت نام در محكم تنزيلش « 10 » ياد كرد . چرا ؟ زيرا كى هر چند مسمّى [ 3 ب ] عزيزتر بود او را اسامى « 11 » بيشتر بود . پادشاه عالم كى عزيز و بىهمتاست « 12 » او را هزار و يك نام نيكو و زيباست « 13 »
« وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها . »
« 3 - » او را هزار كم يك نام در بابهاى محبان و عاشقان در عالم مهر مسمّى ، كز عدد اسامى او پروا بود .
هامش
( 1 ) - ندارد
( 2 ) - كبريايى
( 3 ) - ندارد
( 4 ) - + كه
( 5 ) - + عرب
( 6 ) - + خود
( 7 ) - خواند
( 8 ) - ندارد
( 9 ) - خواند
( 10 ) - تنزيل
( 11 ) - اسماء
( 12 ) - بود
( 13 ) - « نيكو و زيباست » ندارد
( 1 - ) سورهء فصلت / 2
( 2 - ) سورهء نحل / 105
( 3 - ) سورهء اعراف / 179