38 .
- الرّقيب
نگاهبان . /
b
124 / و چون بندهء مؤمن دانست كه حق - جلّ جلاله - حفيظ و رقيب اوست ، بايد كه لباس مراقبت در پوشد و گوش به اقوال و اعمال و احوال خود باز دارد ، و ساحت سينهء خود از لوث غفلت مطهّر دارد ،
أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى
بر دوام ورد خود سازد
وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ
در پيش ديدهء خود دارد ،
وَ ما كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غافِلِينَ
نقش نگين يقين خود گرداند 1 .
آوردهاند كه در مكّه زنى بود فاجره ، گفت : من طاوس يمانى را از راه ببرم ، و طاوس مردى نيكوروى بود ، بر طاوس آمد و با وى سخن گفت بر سبيل مزاح ، طاوس گفت :
صبر كن تا به مقام آييم . چون به مقام آمدند ، طاوس گفت : اگر مقصودى است ترا ، اينجا تواند بود . آن زن گفت : سبحان اللّه خلقى بدين عظيمى مىنگرند ، نه موضع اين كار است .
طاوس گفت : أ ليس يرانا الله فى كل مكان ، اى زن از ديدار خلق كه بندگاناند احتراز مىكنى از ديدار خداوند بندگان احتراز نكنى ؟ آن زن توبه كرد و صديقهاى گشت . و امثال اين حكايات بسيار است در كتب 2 .
اى درويش ! رقيب كه فراز كنند به صاحب جمالى فراز كنند ، نگفت كه رقيب آسمان و زمينام و رقيب عرش و كرسىام ، گفت : رقيب شماام .
إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً ؛
زيرا كه رقيب شرط صاحب جمال است و هيچ موجود را آن جمال نيست كه ترا .
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي