و آن صدور اوّل كه در سرادقات مطالعات عيناند و در مقامات كرامات قاب قوسيناند زمانى در حلّهء مجاهدات و زمانى در قرطهء مشاهدات ، گاهى در سكر و شكر ، و گاهى در صحو و محواند ، هم نيست و هم هست ، هم هشيار و هم مست ؛ گاه دلشان حريق نار غيرت ، گاه جانشان غريق بحر حيرت . ساكنان پوينده ، خاموشان گوينده .
إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ
طراز كسوت مجد ايشان ،
وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ
عنوان نامهء عهد ايشان 62 ،
وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ
طغراى منشور ايشان ،
يُرِيدُونَ وَجْهَهُ *
علوّ همت 63 ايشان ،
وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ
كمال 64 حشمت ايشان ، انا فى قلب المؤمن الخفىّ اشارت به سرّ قربت ايشان ، فهم فى كمال الرفد و سعادة الجدّ يلبسون حلل الوصلة و يتوّجون بتاج القربة و يتّكئون على الارائك الرّوح و يشمّون رياحين الانس و يشربون كأس المودّة 65 .
شعر
و اذا شربت من المحبّة شربة * القيت من فرط الخمار خمارى
كم بتّ جهدا ثمّ لاح عذاره * فخلعت من ذاك العذار عذارى
بيت
كرده بر ذاتشان هزار عمل * نقشبندانِ كارگاه ازل
نيست گشته همه ز عزّتِ هست * علَم بىنيازى اندر دست
خورده يك باده بر رخ ساقى * هر چه فانيست ، كرده در باقى
بنده ، ليكن چو سايهء عنقا * زنده ، ليكن چو صخرهء صَمّا
مَا عَبَدْنَاك اجتهاد همه * مَا عَرَفْنَاكَ اعتقادِ همه
عجب كارى است ، ترا براى اين احوال و مقامات مرشّح كرده ، و منشور نور دل ترا به طغراى
أَ فَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ
موشّح كرده ، و تو اين پايگاه /
b
89 / رفيع بگذارى و سر همّت بدين خانهء گدايان فرود آرى ؛ اگر در كار كسى خواهى شد بارى در كار خوبى شو تا ملامت بيرزد . عشق القباح خذلان و عشق الملاح بلاء و حرمان . هر كه بر خوبى شيفته گشت ، مبتلايى است و هر كه بر زشتى شيفته گشت ، مخذولى است .
اى درويش همه عاشقان و محبّان عالم را شرط آن است كه صدق در عشق از دم آدم بياموزند ، هشت بهشت بينداخته و از برگ درختان مرقّع ساخته ، و
وَ عَصى آدَمُ
فصّ خاتم عاشقى ،
فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً
طراز كسوت پاكبازى . يك شرط امامت بسالت 66 است . امام