هيچ خورد و بزرگ از گناهان يا جزاى آنها را وانگذاشته است .
شيخ طبرسى در تفسير اين آيه گفته است كه « في هذا دلالة على أنه سبحانه لا يعاقب الاطفال لانه اذا كان لا يزيد فى عقوبة المذنب فكيف يعاقب من ليس بمذنب » .
[ لطيفه تأويليه
بدان كه كلام خدا ديگر است و كتاب خدا ديگر ، كلام امريست و كتاب خلقى
« إِنَّما قَوْلُنا لِشَيْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ »
و عالم امر از تضاد بل از تكثر منزه است
« وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ »
اما عالم خلق مشتمل بر تضاد و ترتب است
« وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ »
.
و همچنانكه كلام مشتمل بر آيات است
« تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ »
كتاب هم مشتمل بر آيات است
« تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ »
.
كلام چون مشخص شود كتاب باشد پس صحيفه وجود عالم خلق ، كتاب خداست جل جلاله و آيات اعيان موجودات
« إِنَّ فِي اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ »
و اين آيات در كتاب مثبت و معين تا خلق بمطالعه آيات فعلى كه در آفاق مثبت است و استماع آيات قولي كه در انفس مبين است ، به حق رسند
« سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ »
و مردمان تا در قيد زمان و مكانند اين آيات را ميخوانند و مىبينند در عقب يكديگر مثل آنكه روزى بعد از روزى كه بر او مىگذرد و حالى بعد حالى مشاهده مىكند
« ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ »
بر مثال كسى كه نامه ميخواند سطرى بعد سطرى و حرفى بعد حرفى پس چون نظر بصيرت او بكحل هدايت گشوده شود چنان كه اهل قيامت كه از عالم خلق گذشته بعالم امر رسند ، بر همه كتاب بيكبار مطلع شوند ، نشان زمانى بكمترين زمانى تواند بود ، مانند حال
« وَ ما أَمْرُ السَّاعَةِ