لطيفه پنجم
« الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ »
.
يعنى در روز قيامت منع مينمائيم زبان ايشان را از سخن گفتن ، و ساير اعضاى ايشان بسخن گفتن در خواهند آمد از براى آنكه شهادت بكردهاى خود دهند و بالجمله در آن روز از شدت هول محشر و زفير جهنم و حدّت پرتو حرارت دوزخ و سراسيمگى و غلبهء اهوال آن صحراى كثير الوبال اگر انكار مضامين نامه محتويه بر ذمايم اعمال نمايد ، حق تعالى جوارح مخصوصه او را از دست و پا و غيره قوت بنطق و حالت تكلم داده هر يك به آنچه ازيشان صدور يافته اقرار نمايند كه
« اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً »
.
ظاهر ازين كريمه آنست كه هر فردي از افراد مكلفين را نامهء بدست دهند كه احاطه بر جميع كباير و صغاير صادره ازو نموده باشد و مرحمت الهى مقتضى آن باشد كه همچنانكه در نشئهء دنيا پردهپوشى معاصى اهل عصيان نموده غالب اوقات بظهور آن مفتضح نشدهاند همچنان در مجمع كثير قيامت مراعات اين حالت نموده ديگرى را بر آن اطلاعى ندهند و هر كس قرائت نامه خود نمايد .
لطيفه ششم
« وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ »
يعنى خواهيم گذارد ترازوهاى عدل را و از ابن عباس و جبائى منقول است كه مراد از ميزان عمل ميزانى است كه لسان و كفتان داشته مانند ميزان دنيا باشد و بعضى را اعتقاد آنست كه مراد از موازين انبياء و اوصياء انبيا عليهم السّلاماند .
و از على بن ابراهيم منقول است كه مراد از ترازوى عدل ، امام زمان است و در روز قيامت انبيا تمامى و امت ايشان حاضر خواهند شد چنانچه ميفرمايد
«