بسيار است ، چنانچه ظاهر از آيات قرآنى و احاديث و آثار نبوى اول نفخه اول است و بعد از آن تا چهل سال نفخه دوم ، و ميان اين دو نفخه زلازل و بيرون آمدن اثقال از روى زمين و اندكاك كوهها و گرديدن آنها مانند پنبهزده و هباء پراكنده و تبخير بحار و تنشيف انهار و طى آسمانها و انشقاق آنها و تغيير آفتاب و تكوير آن و استتار كواكب و تكدير آنها و تبدل زمين و آسمانها .
و اما در وقت نفخه دوم بيرون آوردن مردگان ، و برانگيختن ايشان از قبور ، و تعلق ارواح باشباح و بعد ازين اجتماع در محشر هر وقت كه حق تعالى مصلحت در آن دانسته باشد ، و در آن هنگام حشر وحوش و تعطيل عشار و زينت دادن بهشت و مهيا ساختن دوزخ و گشادن درهاى آسمان و در وقت كمال اجتماع در روز محشر
« فَإِذا بَرِقَ الْبَصَرُ وَ خَسَفَ الْقَمَرُ وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ »
و سؤال الموؤدة و نازل شدن ملك و برانگيختن صحف و حساب و وزن اعمال و بعد از تمام شدن اجتماع وقوف در موقف است .
پس سؤال و وضع ميزان و شهادت شهود از جوارح و غيرها و بعد از آن مرور بر صراط و وصول بجنت يا سقوط در نار .
و در هنگامى كه حق تعالى اراده خروج از آن كند ، بشفاعت يا به غير شفاعت و شفاعت چنانچه بعد از سقوط در آتش مىباشد قبل از آن نيز مىباشد ، و در اين چندين لطيفه است .
لطيفه اول
« وَ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ وَ كُلٌّ أَتَوْهُ داخِرِينَ وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ »
الآية .
يعنى آن روز كه دردمند در آلت صور بترسد هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است مگر آنكه خداى تعالى خواهد ، و همه آيندهاند به حكم خداى تعالى حال