من المغفرة و جزيل الثواب ليرغبوا في مثله و جعلنى من المكرمين و الاكرام هو اعطاء المنزلة الرفيعة على وجه التبجيل و التعظيم .
يعنى مردمان آن ناحيه چون استماع سخنان حبيب نجار نمودند او را در زير قدمهاى خود گذاشتند تا وفات يافت ، و بعد از آن حق تعالى او را داخل جنت ساخت در هنگامي كه زنده بود و روزى مىخورد و بعد از آن تمناى آن نمود كه مردمان او بدانند كه بسبب اين شهادت حق تعالى او را بدرجه عظيمه رسانيده است .
و ازين كريمه ، بقاء روح بعد از فناء بدن ظاهر است ، فلا جرم معاد روحانى حق خواهد بود و همچنين وجود جنت و بشارت به آن پيش از دخول به آن ظاهر است و شيخ طبرسي فرموده است كه « في هذا دلالة على نعيم القبر فاذا جاز نعيم القبر جاز عذاب القبر فان الخلاف فيهما واحد » .
مخفى نيست ازين عبارت كه شيخ طبرسي اثبات عذاب قبر ازين آيه باجماع مركب كرده باينكه هر كس كه قايل بنعيم قبر است قايل به عذاب قبر است ، امر چنان است ليكن آيات بسيار درين باب نيز هست ، سيما دو آيت را دلالت بر آن است فلا جرم از آيات قرآنى معاد روحانى ظاهر است ، خواه نظر به سعدا باشد و خواه قياس به اشقيا و ما را حاجت در اثبات معاد روحاني نظر به اين طايفه بدليلى كه شيخ طبرسى فرموده است نيست ، چنانچه ظاهر از دو لطيفه آينده است .
لطيفه سوم
« حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ »
.
يعنى آن جماعتى كه منكران حشر بوده ميگفتند كه
« أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ »
؟