رنجش از آن حضرت در تاخير آن .
و ترجمه مدلول آيه شريفه آن است كه مگر ارادهء تو آن است كه بعضى از آنچه بوحى ميفرستم ترك نمائى و سينهء ترا مگر محل آن نمانده كه اين قسم از امور در آن جاى گيرد و اين معنى متضمن نهايت تأكيد و تشديد و تهديد است .
و بنابراين حضرت رسالت چون بعد از ساعتى از نزول آيه مذكور بموضع موسوم به غدير خم رسيد . جبرئيل عليه السّلام دگرباره جهت تأكيد امر مذكور فرود آمده اين آيه نزول يافت كه
« يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ »
الآية .
لطيفه سيم كريمه « الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً »
است ،
حافظ ابو نعيم كه از اعيان اهل خلاف است روايت از ابى سعيد خدرى مىكند كه او از حضرت رسالت نقل نموده باشد كه در روزى كه آن حضرت مردمان را دعوت بولايت حضرت امير عليه السّلام نموده برخاسته آن حضرت را آواز داد ، پس دستش گرفته بنوعى بلند گردانيد كه اصحاب مشاهدهء زير بغل حضرت رسالت را ميكردند ، هنوز مردمان از هم متفرق نشده بودند كه اين آيه نازل شد و بعد از آن حضرت رسالت متوجه اين عبارت گرديد گفت « اللّه اكبر على اكمال الدين و اتمام النعمة و رضا الرب برسالتى ، و بالولاية من بعدى ثم قال من كنت مولاه فهذا علىّ مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله .
لطيفه چهارم « وَ النَّجْمِ إِذا هَوى ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى »
است
در كتب اهل خلاف بتخصيص كتاب حليه و كتاب احمد بن موفق المكى الخوارزمى ، و همچنين در كتاب على ابن المغازلى مسطور است كه ابن عباس روايت نموده كه -