امر ، در رشته نظم انسلاك دادند تا عمرو عاص ملعون نيز در آن روز قصيده گفت و دو بيت از آن قصيده اين است :
شعر
بآل محمّد عرف الصواب * و في ابياتهم نزل الكتاب
و بعد از ذكر آن حضرت و بعضى القاب آن عالى رتبت بيت ديگر گفته :
شعر
فضربته كبيعة يوم خم * معاقدها من القوم الرقاب
« 1 » و اين شعرى است شاعرانه ، در لهجه عرب بغايت پسنديده و خلاصه اين كلام آن است كه جايى كه محل فرود آمدن شمشير آن حضرت كه گردن مردمان است ، محل بيعت روز غدير نيز همان است يعنى وفا به آن نمودن بر گردن مردم لازم است ، و دور نيست كه مقصودش اين باشد كه همچنانكه تيغ او بر گردن مردم لازم شده ازين معنى ناخشنود و آزرده بودند .
و اين حكايتى است كه خالى از معنى نيست كه اگر آن جماعت در روز غدير نفاق نميداشتند فرمودهء خدا و رسول را از روى صدق و خلوص نيت اطاعت مينمودند ، بعد از دو ماه از واقعهء غدير مخالفت صرف ننموده و آن همه تأكيدات الهى و ترددات جبرئيل و وصاياى نبوى را كان لم يكن نمىانگاشتند .
و باز ظاهر از آخر اين آيه آن است كه حضرت رسالت را از آن مردم بيم خوف بود كه
« وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ »
چنانچه مبالغه و اهتمام حق تعالى در رسانيدن اين حكم در غايت بود
« فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى إِلَيْكَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ »
چه ظاهر است كه مشتمل است بر نهايت اعتصام الهى در خلافت آن حضرت و اظهار
هامش
( 1 ) به كتاب الغدير ج 4 ص 26 ترجمهء الغدير ج 7 ص 53 - 52 مراجعه كنيد .