حكومت عباد و تنسيق امور ايشان ظاهرا و باطنا صورة و معنى دنيا و دينا به حق تعالى و رسول متعلق است ، به آن حضرت بىتوقفى از عقل درين مقام تعلقپذير است .
و علامه نيشابورى بعد از ذكر روز تصدق و بيان نزول آيهء مباركه و اطلاع بر مجادلات اصحاب خلاف چنين گفته است كه « و المناقشة في امثال ذلك تطويل بلا طايل » يعنى مناقشه درين قسم از امور درازنفسى بىفايده است .
[ لطيفه تأويليه
« يُقِيمُونَ الصَّلاةَ »
يدعونها مراقبين حقوقها في الباطن بمراعات السر
« وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ »
ما زكى من وجودهم و هو الفناء في اللّه
« راكِعُونَ »
راجعون إلى اللّه بالانحطاط من قيام البشريه الى قيام القيوميه
« هُمُ الْغالِبُونَ »
على اهوائهم و انفسهم و الدنيا و الشيطان ] .
لطيفه دوم كريمهء « يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ »
است .
يعنى اى رسول برسان ببندگان آنچه از خداى تو نزول يافته و اگر بجاى نياورى آنچه مراد من است و ببندگان نرسانى پس تبليغ رسالت نكرده باشى .
و مضمون آيه مشعر است به آنكه اگر در تبليغ اين امر مساهله شده بر حسب اراده الهيه وقوع نيابد همانا كه به هيچ وجه تبليغ نشده باشد زيرا كه عدم تبليغ در بعضى از امور دانسته حكم عدم تبليغ در كل دارد و اگر از منافقان كه همراهند خوفى و دغدغه باشد خداى تعالى نگهدارنده تست از شر ايشان .
و بنابراين حضرت در همان منزل فرود آمد و منبرى از پالان شتر يا بعضى از احجار بنابر اختلاف اخبار مرتب ساختند و حضرت صعود بر آن نموده