يدعون بالحق و به يعدلون » الآية .
لطيفه اول آيه كريمه « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ »
است
اتفاق امت آن است كه اين آيه در شان حضرت امير صلوات اللّه عليه نازل است و از بيان نزول اين آيات وافي هدايات فهميده مىشود و بسرحد يقين مىرسد كه آيه مذكوره جهت بيان نيابت الهى و خلافت رسالت پناهى شرف نزول يافته است .
و سبب نزول اين آيه بر وجهى كه در تفسير اهل خلاف مذكور است چنانچه ثعلبى بروايت ابى ذر گفته كه « انى صلّيت مع رسول اللّه يوما صلاة الظهر فسئل سائل في المسجد فلم يعطه احد شيئا فرفع السائل يده الى السماء و قال اللهم اشهد انى سألت في مسجد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فلم يعطنى احد شيئا و كان على راكعا فأومأ اليه بخنصره اليمنى و كان يتختم بها فاقبل السائل حتى اخذ الخاتم من خنصره و ذلك به عين النبى صلّى اللّه عليه و آله » .
ترجمهاش آنست كه روزى سيد كونين و فخر عالمين در مسجد مطهر حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله باتفاق اصحاب مشغول به نماز شده بود كه شخصى بر هيأت درويشى مسكين گرد صفوف برآمده چيزى سؤال نمود ، و هيچكس از اصحاب مسجد به او نپرداخته و جراحت مسكنت او را مرهم احسان و انعامى نگذاشته آن مسكين محروم و اندوهگين مغموم رفع حاجات ببارگاه كبرياء الهى نموده و چون بدين منوال بدرگاه رحيم متعال سريع الانتقال گرديد و زبان مسكنت بيانش مصدر شكايت از اصحاب شد . آن حضرت بنفسه متوجه تحريك انگشتر بحركتى خفيفه گرديده سائل باخذ آن ملهم گشت ، خوشدل و مراد حاصل بيرون رفت .