و بعد از معصيت است ، فلا جرم لطف خواهد بود ، و آنچه لطف است بر حق تعالى واجب ، پس خلوّ امام از جمله عيوب واجب است .
ششم - آنست كه امام بايد كه مقرب درگاه الهى از ساير مردمان از روى استحقاق ثواب باشد تا او را صلاحيت پيشوائى ايشان تواند بود .
هفتم - آنست كه امام بايد كه موصوف بكرامات و معجزات و آياتى كه دلالت بر امامت او داشته باشند باشد ، چه معلوم است كه طريق شناخت او در بعض اوقات بمعجزات و خوارق عاداتست و بعضى از ارباب تجريد و كشف اشارت بجمله اين صفات مذكوره كه در امام معتبر است نموده : مانند شيخ محى الدين عربى كه از اكابر اصحاب كشف و تألّه است ، و اقوال و اعمالش موافق قانون شريعت بوده پيروى او نزد علماء اعلام مشكور است ، در فصوص گفته كه :
« ما صحت الخلافة الالهية الا للانسان الكامل » و در موضعى ديگر ازين كتاب گفته است كه « يجب الخليفة ان يعلم مراد المستخلف و ينفذ امره فلو لم يعرفه بجميع صفاته لم يمكنه انفاذ امره و ان لم يكن فيه جميع ما في العالم من الاسماء و الصفات و ما تطلبه الرعايا التى استخلف عليها لم يكن خليفة عليهم » .
يعنى خليفه را ناچار است از علمى كامل بر وجهى كه آنچه مطلوب رعيت باشد علم به آن حاصل نموده بر مقاصد مستخلف مطلع گردد تا موافق امر و ارادهء او امر عباد را فيصل دهد و اگر آنچه از اسماء و صفات الهيه كه مدار انتظام امور دينى بر آن است در خليفه نباشد سزاوار خلافت نبوده اجراى احكام الهى نتواند نمود .
[ لطيفة تأويليه « وَ يَسْئَلُونَكَ عَنْ ذِي الْقَرْنَيْنِ »
الآية ،
بدان كه تفسير اين كريمه ظاهر است ،