جهانى بامتثال اوامر و نواهى حضرت بارى است در باب عقايد و اقوال و افعال و ترك جدل و جدال ، و اين ميسر نيست مگر بسؤال از اهل ذكر كه عالمند بحقايق امور الهى و ظاهر است كه اگر زمانى خالى از وجود ايشان باشد ، مردمان آن زمان از امراض نفسانى خلاصى نيابند و بدرجات سنيه و مراتب عليه فايز نگردند ، و از رنجورى جهل مركب بدر نيايند ، پس ملاك امر دين مبين و مدار طريق مستبين به صاحبان دين و اهل ذكر است .
لطيفة نوريه
بدان كه مراد از نور در كريمه
« فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا »
امام زمان است و همچنين در كريمه
« يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ »
پس بايد كه زمان خالى از امام نبود و الا لازم آيد كه حق تعالى نور خود را تمام نكرده باشد .
لطيفة امريه
بدان كه مراد از ائمه در كريمه
« أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا
و
أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ »
امام هر زمان است .
سيم سؤال از كلمه لم است كه موضوع است از براى طلب از سبب وجود امام و فايدهء كه بر وجود او مترتب باشد .
بدان كه چنانچه مردمان را حاجت به پيغمبرى است كه ببركت او از مهلكات دين و مهالك دنيا نجات يابند همچنين ايشان را حاجت است بعد از انقراض زمان او بجانشينى كه آثار نبوت و احكام شريعت او را از زياده و نقصان نگاه دارد تا عاملان كارخانه بندگى را در آنچه محتاج اليه ايشان است از مصالح و مفاسد و منافع و مضار دنيوى و اخروى بازدارد .
چهارم مطلب كيف و غرض از آن سؤال از صفاتى است كه سزاوار مرتبه امامت است