جواب آن است كه مراد از ذنب آن حضرت ذنبى است كه به اعتقاد مشركان مكه آن سرور را بود از حيثيت دعوت نمودن ايشان بتوحيد حق تعالى و حكم بر بطلان خدايان ايشان كه سيصد و شصت بت بودند و مراد از فتح در اول اين آيه فتح مكه است شرّفها اللّه تعالى .
و در بعضى از تفاسير واقع است كه مشركان ميگفتند كه اگر حق تعالي محمّد را متمكن سازد از دخول كعبه هرآينه او نبى حق خواهد بود و او را ذنبى و گناهى پيش از هجرت و بعد از هجرت نخواهد بود ، و چون حق تعالى مكه را مفتوح بر دست آن حضرت گردانيد ، مشركان بشرف اسلام درآمده گناه آن سرور به اعتقاد ايشان مغفور گرديد و انكار ايشان در دعوت آن حضرت به ترك عبادت بتان زايل شد .
چنانچه در كتاب عيون اخبار الرضا از امام همام على بن موسى الرضا عليهما السّلام منقول است كه :
« لم يكن احد عند مشركى مكة اعظم ذنبا من رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله لانهم كانوا يعبدون من دون اللّه ثلاثمائة و ستين صنما فلما جاء عليه السّلام بالدعوة الى كلمة الاخلاص كبر ذلك عليهم و عظم و قالوا اجعل الآلهة الها واحدا ان هذا لشىء عجاب و انطلق الملاء منهم ان امشوا و اصبروا على آلهتكم ان هذا لشىء يراد ما سمعنا بهذا في الملة الآخرة ان هذا الا اختلاق فلما فتح اللّه على نبيه صلّى اللّه عليه و آله مكه قال يا محمّد انا فتحنا لك فتحا مبينا ليغفر لك اللّه ما تقدم من ذنبك و ما تأخر عند مشركى اهل مكة بدعائك الى توحيد اللّه فيما تقدم و تأخر » .
شبهه هشتم [ عَبَسَ وَ تَوَلَّى أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى . . .
]
در اينست كه آن حضرت عبوس و ترشروى شده متوجه ابن ام مكتوم نگرديد بلكه اعراض ازو نمود و حق تعالى ازين جهت عتاب به آن عالىجناب درين باب